Kerk à la carte

In: Protestants Kerkblad Delft (januari 2017)

Twintigers ontdekken de kerk, saamhorigheid spreekt aan.
Een uitdagende titel voor een krant die de laatste tijd steeds positiever lijkt
te worden over wat er in de kerken gaande is. Hun kritische houding blijf ik waarderen. Wat zij signaleren aan trends in de samenleving wordt door vele herkend. Dat geldt ook voor het artikel over de Kerk à la carte.
In een restaurant kun je zelf je menu samenstellen, a la carte. Kan dit ook in de kerk? Kun je zelf je geloof samenstellen, en morgen misschien iets anders wensen?
Kerk a la carte, neemt jouw vragen serieus.
Dat is iets anders dan: u vraagt, wij draaien. Jonge mensen, vooral twintigers zoeken naar houvast, naar zin en samenhang in hun leven.
Zij zoeken community, een groep waar je gewoon bij kunt horen.
Een plek waar je samen stil kunt zijn, een plek waar een ander niet meteen de ruimte die jij zoekt, invult met zijn en haar eigen antwoorden.
Een ruimte waar het mag gaan om jouw zoektocht.
Ik zie dat jonge mensen daarbij op zoek zijn naar een verhaal groter dan hun eigen ik alleen.
Een verhaal voorbij de stress van het dagelijks bestaan, voorbij het dogma van keihard winnen en verliezen.
Een verhaal waar jij in wonen mag, waar je kunt schuilen tegen zwaar weer. Het grote verhaal van de Bijbel hoort hierbij, doorverteld in de kerk en daarbuiten. Veelkleurig en universeel, groter dan je eigen leven en je eigen land.
Het blijkt steeds weer hoeveel meer ruimte er in dat oude verhaal van de kerk al zit. Met oeroude gebruiken en rituelen.
Kan dopen dan?
Een jonge vrouw, zij komt nog niet zo lang naar onze vieringen, vroeg mij: wat is dat eigenlijk? Na een gesprekje kreeg zij enig idee van de doop van Jezus in de Jordaan. Het hoefde niet maar hij wilde het zelf graag. Het was een teken van overgang naar een nieuwe manier van leven. Zijn leven kreeg een extra waarde, een gouden randje. Dat gaf moed en kracht om dicht bij God te blijven als de bron van liefde en compassie.
Dopen als inwijding in een nieuw leven, waar je net effe meer lef hebt. Waar je weet dat je niet de enige bent die deze weg wil gaan.
Dopen is zo gek nog niet. Hoeft niet kan wel. Geen voorwaarde wel een gebaar.
Je hoort dan bij de mensen van de weg, die op zondag en door de week bij elkaar komen. Zomaar ergens of ook in een kerk.
Bij deze mensen van de weg kom je in een gemeenschap, waar jij wordt gezien ook in eigen kwetsbaarheid en onzekerheid.
Hé, wat gaaf, gaf iemand anders toe. Na afloop wenst iemand mij een fijne zondag, zomaar een praatje, zonder berekening. Ik hoor weer ergens bij.
Kerk a la carte, neemt ieder die zoekt serieus.
Stelt de vraag: wat heb jij nodig?
Kerk a la carte gaat voorbij de grenzen van het eigen gelijk.
Kerk a la carte gaat er van uit dat het ook weer anders kan.
Dat is geen uitverkoop van een lange traditie. Kerk a la carte wil deze in haar veelkleurigheid juist alle ruimte geven.
Het rijke menu van Delft, ook voorbij de kerken wijst er op hoe rijk het grote verhaal van de kerk is bedoeld.
Als we de zoektocht centraal stellen, als we de urgentie van houvast en een kompas voor compassie serieus nemen in een samenleving die de weg kwijt lijkt te zijn, dan heb ik alle vertrouwen in het rijke menu van veelkeurig Delft.
Dopen als verbinding aangaan met dit kompas, als code voor een leven in meervoud met een eigen koers, blijft een waardevol ritueel waar je zelf voor kiezen kunt.
Het hoeft niet, maar kan wel. Vrijblijvend? Ik dacht van niet.
Kerk a la carte is maatwerk want het gaat om jouw zoektocht.

Tina Geels, predikant Vrijzinnig Delft