Column december, advent 2016

Dat ene woord woordje nog …

Het is lang geleden. Na de dienst kwam de hoorcommissie uit Utrecht mee naar de pastorie om door te praten. We woonden mooi aan de rand van het bos bij de Kloosterkerk in Ter Apel. Dus terug naar de stad want ze waren enthousiast.
Het eerste wat een van hen zei toen het gezelschap binnenkwam: En, valt hier nog iets te beleven? Wij beiden waren jong en predikant naar diep beledigd over dat ene woordje nog.
We gebruiken het vaak onbewust: kun je nog zelf boodschappen doen? Kun je nog … vul maar in. Maar ook: wat verwacht je nog van het leven? Het is een negatief stopwoord geworden. Het kan ook anders: waar kijk je naar uit? waar verheug jij je op? Niet aan leeftijd gebonden en toch doelgericht. Er is kennelijk iets waar een ander of jij zelf naar uitkijkt, iets om je op te verheugen. Dan kom je in de buurt van Advent, wat mij betreft. Niet alleen als voorbereiding op de Kerst maar daar onderdoor, gewoon hopen dat het goed komt, ondanks alle idiote beslissingen op het strijdtoneel van onze wereld. Zichtbaar voor iedereen maar sterker nog (ook zo’n uitdrukking) onzichtbaar, in manipulatie en bedrog, in leugen en haat. Ondergronds, daar moet je niet wezen. Advent speelt open kaart, er is nog een tegoed tegen beter weten in. Dat hoop ik, dat geloof ik.

Tina Geels