Column voorjaar 2016: vereniging of netwerk

Vereniging of netwerk?

In: Protestants Kerkblad Delft

Met oog op de toekomst van de kerk wordt deze kritische vraag vaak gesteld.
Als ik aan kom rijden van buiten de stad zijn de oude kerktorens van Delft mijn eerste oriëntatie. Ooit alleen heersend nu ingeklemd tussen flats en fabriek.
Ooit toevlucht voor velen als enig kompas en houvast nu onderdeel van onze veelkleurige samenleving. Ieder met een eigen geluid, gebouwen maar vooral mensen.
Kerk zijn gaat over ons en onze levensoriëntatie in religieuze zin. Kerk zijn gaat over gastvrijheid, hoe we elkaar leren kennen en wat we voor elkaar kunnen betekenen? in de eigen omgeving en breder, in stad en land en zelfs internationaal. Mensen en gebouwen.
Kerken gaan samen. Uit groeiende verwantschap en vanwege de centen. Tegelijk blijven eigen traditie en gewoonten in tact, je eigen roots wil je toch vasthouden. Zo hebben wij het altijd gedaan, Kun je meebuigen naar vernieuwing of is dat niet nodig of misschien te lastig?
Bij krimp in de kerk is de verleiding groot om je als gemeenschap meer naar binnen te richten. Het ons- kent- ons gehalte neemt toe, vaak onbewust. De nieuwkomer voelt dit haarscherp aan.
Hoe blijf je met krimp open en flexibel?
Hoe blijf je open naar de ander die anders is, anders denkt en gelooft dan jij misschien gewend bent? Vanuit vrijzinnig perspectief heeft religie altijd te maken met een zekere levenskunst waarbij het delen van jouw levensverhaal de weg opent naar de ander. Gidsen uit andere religieuze en levensbeschouwelijke tradities spelen vaak een grote rol.
Waar ben je naar op zoek en kunnen we hierin misschien iets voor elkaar betekenen? Vanuit Vrijzinnig Delft stellen wij ons deze vragen steeds opnieuw.
Ook voor ons is de plaats waar we samenkomen belangrijk. De Waalse kerk behoort tot de Prinsenhof, ijkpunt voor Vrijheid van Godsdienst vanuit het verleden met oog op de toekomst.
Het is een voorrecht dat wij van deze oude kapel gebruik kunnen blijven maken.
De Waalse kerk is onze plek waar we elkaar ontmoeten en inspireren. Daarnaast kerken we in Abtswoude, de kroeg, in het eetcafé en bij elkaar thuis. Je kunt inhaken, als je op zoek bent naar een schuilplaats tegen zwaar weer in jouw leven al is het maar voor even.
De plek is belangrijk maar laten we ook weer los.
Ook in mijn vorige gemeente verliet ik vaak als laatste het gebouw.  Alles was weer opgeruimd en de deur ging op slot. Hier in Delft gaan de museumdeuren juist open als wij de Waalse kerk verlaten.
Een lege plek blijft achter zoals je met vakantie je tent weer inpakt en verder trekt. We waren even samen. We deelden iets van het grote geheim.
Wij gaven iets door van dit mysterie aan elkaar in een woord, een gebaar en in de stilte die ons laat.
Een eigen geluid en tegelijk horen wij met de andere kerken van Delft bij een groter netwerk van zingeving, geloof en levensovertuiging voorbij de grenzen van de eigen kerkelijke gemeenschap. Buurten bij elkaar is steeds meer gewoon geworden. Het maakt ook nieuwsgierig: goh, hoe zit dat bij jou?

In een samenleving die op drift is geraakt zie ik het als opdracht in dit oude spoor van Liefde de veelkleurigheid van ons geloof en levensovertuiging steeds opnieuw zichtbaar en tastbaar te maken in wat we als kerk (en) hier in Delft apart en met elkaar ondernemen. Vereniging of netwerk is daarbij geen tegenstelling. De beslotenheid van inkeer en gebed is bovendien van een andere orde dan de gezelligheid van een vereniging die opgesloten zit in zichzelf.

Mensen zijn op zoek naar warmte en rust in de ratrace van het leven. Op zoek naar een plek waar je kunt uitademen en elkaar weet te inspireren op de adem van die ene Geest, die ons hart opent voor liefde en mededogen tussen jou en mij wie je ook bent waar je ook vandaan komt.
We zijn zo met elkaar een platform waar we nieuwe plannen maken, waar we een vrije zone willen zijn voor wie in nood is. Omdat we kostbaar zijn en kwetsbaar voor elkaar in het licht van de Ene Nabije.
Met oog op de toekomst van wat kerk ooit bedoelde te zijn.
De oude torens sieren de skyline van Delft als stille getuigen nu naast de minaret van de moskee. Plekken van vrede en liefde. Hier wordt het leven geleerd, gevierd en geoefend in alle kwetsbaarheid omdat ook jij kostbaar bent in de ogen van de Ene, Onzichtbaar Nabije.
Tina Geels
predikant Vrijzinnig Delft (VVH)