Sorry, ik zie een stip aan de horizon.

Blog advent 2015 Tina Geels

 

Onderweg: Sorry, ik zie een stip aan de horizon
Te midden van gevoelens van onzekerheid en angst, werd ik geraakt door de column van Stijn Fens in mijn ochtendblad. Hij vat samen:
ik heb nu liever een stamelende dominee die het ook even niet meer weet dan het eeuwige gelijk van seculieren. Tegen diegenen die rustig worden door zich een wereld zonder God voor te stellen, zonder religie, zeg ik ga je gang maar ik doe niet mee. Sorry.
Vooral dat laatste: sorry, herken ik. Ik val even niet samen met de platte wereld waar geen kompas meer te ontdekken valt voor mijn zoektocht. Of het moet de bezieling van een aantal politieke leiders zijn, die geloven in meer dan de koele berekening van wat haalbaar is aan opvang voor de stroom van vluchtelingen als onze medeburgers.
Er zijn steeds meer stemmen die een nieuw pleidooi voeren voor de zin van religie, maar dan anders- afgestemd op een veelkeurig tapijt van zingeving zo verschillend voor ieder van ons. Manuela Kalsky noemt in haar reactie op het nieuwe boek van Hans Boutellier over: het seculiere experiment, als voorbeeld Amsterdam met zijn 180 nationaliteiten: booming religieus. Er zijn talloze kleine religieuze gemeenschappen, naast elkaar. Er zijn veel bloeiende geloofsgemeenschappen binnen en buiten de officiële kerk.  Er zijn moslims, hindoes, boeddhisten, joden, bahaï’s en vele andere groeperingen. Divers, eigen aan onze pluriforme samenleving. Kalsy noemt het z.g. seculiere experiment een westers wetenschappelijke vergissing, die er van uitging dat Europa het centrum van de wereld was. Inmiddels weten we wel beter door de keiharde feiten om ons heen.
De christelijke traditie heeft de kracht in zich om op de woeste zee van ingeving mee te bewegen, deftig gezegd te transformeren en tegelijk op koers te blijven. Omdat compassie het kompas blijft vanuit een eigen verhaal.
Het is geen zooitje geworden als Boutellier beweert dat religie een gepasseerd station is. Meer dan ooit zijn mensen op zoek naar een levensanker. Zij staan aan de deur en wij hebben religie achter de voordeur opgesloten in naam van de scheiding tussen kerk en staat. Maar als waarden van naastenliefde, compassie en gerechtigheid werden losgezongen van de religieuze tradities waar zij uit voortkomen, als er geen verhaal meer bij hoort hoe kan dat inspirerend zijn?
Het gaat opnieuw om deze wereld: want waar het visioen ontbreekt daar verwildert het volk (Spreuken 29: 18).
Niet in een beter weten dan de ander maar met elkaar in een -Wij, waar ieder zich in herkennen kan met een eigen (geloofs) verhaal. Zo staat het dan als kop boven de column van Stijn: Sorry maar ik geloof in de helende kracht van religie.
Opnieuw is daar een stip aan de horizon waar wij reikhalzend naar uitzien.
Noem het Advent …
Tina Geels, predikant Vrijzinnig Delft www.vrijzinnigdelft.nl