3e Advent – 13 dec. 2015

Overdenkingen

Delft, 3e Advent 13 dec. 2015
Luc.1: 28-33

ds. Tina Geels

De ander, een groet
Lieve mensen
Religie is weer volop te koop in de tuincentra. Afgelopen week stuurde iemand uit onze gemeente mij een app- met de tekst: Kerststallen zijn zonder Jezus,
die is te verkrijgen bij de kassa… nog net niet in de uitverkoop.
Wat doet het de mensen die hun kerstkar hebben volgeladen en Jezus bij de kassa afhalen? Is daar enig besef van voorbij het alledaagse? Enig idee van Advent? Hebben we nog een kompas of zijn we, met de woorden van Christa Anbeek, aan de heidenen overgeleverd? En wat betekent dat dan?
Waar gaan we naar toe, wie wijst ons de weg, en wat zeggen ons die oude verhalen uit b.v. de Bijbel?
Ik kan mij vergissen maar proef om mij heen onzekerheid, ook bij hen die wel vanuit enig religieus besef naar de Kerst toeleven.
Hoe kan ik in de komst van het Licht geloven met kinderen in de kou die wachten tot ze met hun ouders verder mogen reizen naar ee volgend land?
Ik zie ook weerstand tegen een zoete Kerst achter gesloten deuren, de onmogelijkheid hiervan, de vragen.
Wat is dit voor Licht waar we het over hebben?
Waar verwijst dat kindje bij de kassa naar?

Advent is symbool voor een tussen ruimte tussen licht en donker in.
Symbool voor een schemergebied, van hoop tegen beter weten in.
Van geloven in een stip aan de horizon. Van wachten…
Vanmorgen kijken we naar wat er in die tussenruimte kan gebeuren, als oefening, als levensles.
Vanmorgen kijken we nog eens naar die paar zinnen uit dat oude verhaal.

Hoe vreemd kan het zijn, een verschijning aan Maria ergens in een dorpje van drie keer niks. Een engel zegt dat zij – het Licht kind als liefde ter wereld zal brengen.
Er gebeurt iets tussen Maria en de engel. Er is een kort contact, een ontmoeting.
Dit verhaal gaat ook over ons.

Laten we dichtbij beginnen. We ontmoeten elkaar, in een warm gesprek of gebaar van liefde en aandacht. Als we elkaar tegen komen zijn we niet altijd
even zorgvuldig in. B.v. als we elkaar groeten.
Je steekt je hand op, je knikt, je lacht. Je maakt een praatje. Of je ontwijkt bij AH, je loopt schuw snel door. Vandaag even niet.
Je praat in een volle zaal met de een maar je zoekt eigenlijk een ander die belangrijker is, met de bekende receptie blik.
Of iemand geeft jou een hand maar kijkt je niet aan. Ik vind dat pijnlijk.
Het is ook zo dat we slordig worden waar we dicht op elkaar wonen als hier.
En je hoeft toch ook niet iedereen echt te ontmoeten?
Je moet je ook kunnen afsluiten.
Niet alle prikkels en energie van een ander toelaten.
Vandaag kijken we naar het gebaar van ontmoeting met andere ogen.
De groet aan het begin van de viering hoort daarbij als teken.
Voor de een wat lacherig, voor een ander een gebaar van gezien zijn.
Vanmorgen kijken we naar een oude tekst uit een andere grote religieuze traditie, het Boeddhisme.
Trouwens ook te verkrijgen in het tuincentrum, nog niet naast Jezus in de kribbe maar verdekt opgesteld tussen het groen.
De woorden van de Boeddha leggen we naast het verhaal van de heilige Geest, die Maria toelaat in haar hart. Zij ontvangt de Geest van liefde.
Hoe kunnen wij ons openen? Kun je dat leren?
Ik ben nog steeds geraakt door het oude oosters gebaar. Waar mensen elkaar begroeten met een lichte buiging met de handen voor het hart.
Namaste- ik groet het goddelijke in jou. Elke keer weer.
Ik kwam het tegen in Taiwan waar ik een paar jaar geleden voor een (IARF) congres in een modern Boeddhistisch klooster verbleef.
Automatisch maakte ik een retour gebaar. Het was als nieuw.
Ik voelde dat het een gebaar van respect is voor die ander.
Een moment van echte aandacht voor jou wie je ook bent, waar je ook vandaan komt. Even een kostbaar moment van zien en gezien zijn.
“Wees gegroet, jij die van nergens bent gekomen en die ook nergens naar op weg bent”.
De begroeting van de Boeddhisten, de hele dag door in het klooster van Taiwan, ontroerde mij. Waar de ander jou begroet met de Namaste, de buiging van respect, kan je eigen hart ontdooien. Het is alsof voor even- zelfs de tijd vertraagt. In de verruwing van ons leven.
Koud en versteend, onbereikbaar geworden door pijn en verdriet-
kan een arm om je heen een bres slaan in de afweer die jij had opgebouwd.
Ik denk aan de laatste regel van een gedicht van Vasalis:
“Sla op de rots, opdat ik ween”… Soms is de muur om je heen van steen geworden, zo dik. Er is geen doorkomen meer aan.
Dat maakt eenzaam en geeft veel verdriet.
Ik groet het goddelijke, het allermooiste in jou. Ook al geloof jij daar zelf misschien niet in. En ik wil dat je dit ook in mij ziet.
Tegelijk roepen deze geheimzinnige woorden mij ook naar binnen.
Ik voel mij gezien, diep van binnen  aangeraakt door iets wat groter is, iets wat meegaat.
Ik groet het goddelijk licht in jou. Jij groet het goddelijk licht in mij.
Niet langer de pikorde, geen haantjes gedrag.
Wat veel mensen boven water houdt in de ratrace van het leven.
Namaste is geen nieuw ritueel, maar een oeroud gebaar van respect en overgave, die de weg naar vrede opent.
Dichtbij in ons eigen leven en wereldwijd waar enorme conflicten moeten
worden opgelost.
Het respect voor de ander, die anders is dan jijzelf wijst jou de weg.
Namaste, is een uiting van een open hart vol van liefde en mededogen.
Verbonden met ruimte en Licht. Aangelegd op de Eeuwige als kompas.
Christus ruimte die in ons opnieuw geboren wil worden en ons opent naar elkaar.
Datzelfde bedoelt de monnik Thich Nhat Hanh als hij zegt :
Wanneer we met het allerhoogste in onszelf in contact zijn, zijn wij in onze Boeddha, vervuld van de heilige Geest. Het maakt ons open, wijs en verdraagzaam.
Het oude verhaal van prins Gautama, de Boeddha die verlicht wordt, valt samen met de Boeddha ruimte in onszelf.
Het verhaal van Jezus, symbool voor het Licht, valt samen met de Jezus ruimte in onszelf.
Boeddharuimte- Jezus ruimte- wil ontgonnen worden.
Door oefening in eenvoudig leven.
“Wees gegroet jij die van nergens bent gekomen en die ook nergens naar op weg bent. Zelfs de allerwijsten onder de mensen hebben jou woonplaats nooit kunnen bepalen.
Wees gegroet. Zolang wij niet proberen jou te vatten raken we daardoor juist aan jou en wordt de diepste vrijheid bereikt”.
Namaste- ik groet het goddelijke in jou…
Een oefening voor de Advent, voor die ruimte tussen licht en donker.
In een tijd van wachten, soms een levenlang.
Een tijd waarin wij vanuit de christelijke overlevering vertrouwen willen houden in het verlangen naar heelheid. Het succes van de klimaat top in Parijs is wereldwijd een teken.
Verlangen naar heelheid en harmonie van heel het leven.
Dat is de universele boodschap van Licht en liefde waar de Advent op vooruitloopt. En die ene engel met dat gebaar is ook in het tuincentrum te koop. Niet bij de kassa maar in de kerststal naast de os en de ezel.