De bruiloft in Kana

Delft, 22 januari 2017
Johannes 2: 1-11
Overdenking,
Kortgeleden was ik bij een oude dame op bezoek. Zij woont in een verzorgingshuis, 2 hoog.
Haar lichaam versleten maar geestelijk glashelder.
Haar kamer is klein maar het raam op het zuidwesten is groot.
De lucht en de hoge bomen zijn elke morgen weer als nieuw.
Zij leest het weer vanuit haar stoel.
De vogels vertrekken, de vogels komen terug en zingen zo hun eigen lied.
Ze vertelt graag over haar leven van toen.
Het was niet eenvoudig maar er is veel ten goede veranderd.
In deze kleine kamer begon haar weg naar binnen.
Ze lacht veel en praat graag over deze weg.
Ook nu was het slapen weer drie keer niks.
Ik lig dan uren in het donker voor me uit te kijken.
Maar wat een rijkdom, je kunt zomaar teruggaan in je leven, in de tijd.
Je kunt zelfs kiezen en nog eens kijken want er is zo ontzettend veel gebeurd.
Dan wordt de nacht zo licht als de dag.
De lucht, mijn favoriet, neemt mij mee als ik hier zo elke middag zit.
De dag verliest haar kracht, de lucht verandert, de kleuren worden dieper.
Dan is het fijn als er even niemand binnenkomt.
Weer een gouden randje in dat ene gesprek.
De weg naar binnen is voor haar nog steeds een avontuur.
De weg naar binnen opent ook oud verdriet.
Er is de pijn van het gemis.
Zij had geen keus wel de kracht om zelf die weg te gaan.
Ik vergat de tijd maar moest naar huis.
Onderweg – dacht ik nog wat na:
Nee, we hadden het eigenlijk niet over God en tegelijk ging het nergens
anders over, aanwezig tot in alle haarvaten van die ene middag.
(De levenswijsheid van onze ouderen is idd de sleutel tot de toekomst).
Wijsheid, niet uit de boeken maar als kennis van het hart.

Nieuw leven, doordat je anders leert kijken naar hetzelfde,
zelfs een nare nacht wordt dan licht.
Is dat niet waar Johannes naar verwijst in het verhaal over het
eerste teken van Jezus?
Laten we er nog eens naar teruggaan.

Jezus is met zijn leerlingen op een bruiloft. Zijn moeder is er ook.
Zij waarschuwt hem als de wijn op is. Een aparte rol voor een moeder.
Zij voelt zich verantwoordelijk. Zij vraagt Jezus: doe iets.
En hij antwoordt: Het is nog niet zover.
Hij gaat wel meteen aan het werk.
Lege kruiken staan klaar voor het reinigingsritueel van de gasten.
Jezus laat ze vullen met water.
Daarna proeft de leider van het feest. Hij roept:
dit is de allerbeste wijn en die hebben wij tot het laatst bewaard.

Maria ziet dat er iets niet goed gaat. Zij is alert, wakker.
Maria is kennelijk te vroeg, dat zijn wijzelf soms ook, maar zij trekt wel aan de bel.
Zij roept niet: mijn glas is leeg maar de wijn is op.
Niet haar eigen belang maar haar zicht op het geheel verklaart haar ongeduld.
Wat een prachtige rol speelt Maria hier in dit verhaal.
Zij maakt de bride sight of life mogelijk ! Zij baart ook hier nieuw leven.
voor ieder die op het feest is en haar zoon zet dit om in actie.
De vaten worden met water gevuld- en het is de beste wijn.

Er zit nog een laag onder dit eerste feestverhaal.
Het deed er niet toe of het water of wijn was.
Het smaakte als het allerbeste, want het was de derde dag.
Het moment van nieuwe leven naar de Schriften.
Op de derde dag is het Pasen.
Dan breekt het inzicht door. Sta op, het kan anders.
Dit pikken we niet roepen tienduizenden demonstranten.
We willen dat het water wijn wordt voor iedereen.
De weg van de actie spoort met de weg naar binnen.
Met kippenvel en met kromme tenen keek ik naar het nieuws van gisteravond.

Ik denk terug aan mijn bezoekje aan de oude dame.
wat een levensmoed.
Noodgedwongen werd zij tot een kluizenaar en ging op weg.
Door te gaan ontdekte zij de zachte kanten van haar leven, liefdevolle open ruimte. Waar je kunt worden wie je bent.
Waar dat gebeurt wordt water tot wijn.
Zo smaakt het koninkrijk. Het is om ons heen, het is in ons en wacht tot het wakker mag worden in jou en in mij.

De tegenstelling met de waan van de dag kan niet groter zijn.
Het eigen belang – ik eerst, wij eerst gaat de nieuwe norm worden.
Deze koers claimt zelfs de bijbel als kompas.
En die ene nieuwe held wil hiermee de wereld redden.
Ik zat met kippenvel en kromme tenen en volgde zo het grote nieuws.
Licht en tegenlicht, hoe blijven we op koers?
Dan is een klein boekje over compassie zo gek nog niet.
Voor het geval we zouden vergeten wie we ook al eer waren, mensen.
Kwetsbare mensen overal vandaan op zoek naar geluk.
Op zoek naar dat ene gouden randje wat maakt dat het leven toch
de moeite waard is.
Het kleine verhaal van deze morgen, de oud dame bij het raam, het is van betekenis voor heel de wereld. Het kan water wordt tot wijn.

Daarom hebben we opnieuw uit de profeet Jesaja gelezen.
Om Sions wil zal ik niet zwijgen en om Jeruzalem wil ik niet rusten,
totdat zijn redding opgaat als een licht voor alle volken en niet
alleen voor mijn vaderland.
De woorden van Jesaja reiken tot het uiterste van de aarde,
over de grenzen van tijd en religie heen. Voorbij de kleine kerken van het eigen gelijk. Weggeroepen opgeroepen, Alle hands aan deck!
Want het is nu de derde dag.
De woorden van Jesaja en het teken van Jezus, vullen elkaar aan en sluiten elkaar in.
Water zal tot wijn worden, water is als wijn voor iedereen. Water is wijn.
Meer dan ooit hebben we dit oude visioen van Jesaja nodig om de roofdieren
te herkennen en op hun plek te houden.
Juist nu de wijn dreigt op te raken en we vergeten hoe het ook weer was bedoeld. Gewoon niet ik eerst maar wij met elkaar.
Compassie is de code voor onderweg.
– Leren leven met een gouden randje hoort daarbij.
Niet om te vluchten maar om het wachten uit te houden.
Het geeft je kracht voor de nieuwe morgen.
Wij leren van elkaar en wijzen zo de weg.

17 miljoen mensen op dit kleine stukje aarde
we moeten niet zo somber doen
want er is zoveel van waarde.
Land van achthonderd festivals
de hele zomer feest
En met nog meer musea
waar jij nooit bent geweest
17 miljoen mensen op dit kleine stukje aarde
we moeten niet zo somber zijn
want er is zoveel van waarde.