Dopen als inwijden – 10 jan. 2016

Overdenkingen24270104632_ce8a6e4ee9

Delft, 10 januari 2016

ds. Tina Geels

Mc.1: 9-13
Na de kater van Keulen vroeg mijn krant gisteren:

Ieder die een beetje nadenkt houdt zijn hart vast.
Grenzen open, grenzen dicht.
Wie weet nog hoe het verder moet.
Afgelopen maandag zaten we met de kroegkring van Vrijzinnig Delft rond de stamtafel. Midden in het gesprek zei een van ons:
Ik heb het gevoel dat er iets aan het verschuiven is, in 2016 gaat de hele zaak kantelen.
Wat bedoel je hiermee?
Ik denk zelf aan het verhaal van de vriendin van mijn oudste zoon. Gaat voor een paar dagen neer Milaan, even eruit. Zit op een terrasje en stuurt een app aan mijn zoon: komt net een bedelaar langs, jongen rond de twintig. Zou studiegenoot kunnen zijn maar is ook een vluchteling uit Syrië.
Met: Ik wil hier niet meer zijn, sluit zij haar app af.
Er verschuift iets, er gaat iets kantelen.
Maar wat? Is het een groeiend verlangen naar samenhang, naar verbinding
met elkaar voor bij kerken en moskee?
Voorbij ieders eigen tuintje van geloof en levensovertuiging.
Het succes van Bruggenbouwers Delft is daar een goed voorbeeld van.
Zij gaan door in Delft als werkgroep van het platform voor levensbeschouwing en religie.
Morgen komen zij weer bij elkaar.
Dat betekent niet dat de bronnen van de grote religieuze tradities overbodig worden. In tegendeel.
Sterker dan ooit zien we het ene geloof tegenover het andere geloof.
Maar waren de bronnen ooit bedoelt om een geloof te verdedigen?
Nee, benadrukt ook Karen Armstrong, zij gaven inspiratie, richting en houvast.
voor de gemeenschap en voor het persoonlijke leven.
Dit besef benoemt de ruimte die we zo hard nodig hebben.
Nu we worden uitgedaagd elkaar te zien, steeds meer anuit een Global Understanding.

Vanmorgen leggen we een verbinding met de doop in de Jordaan.
Doorverteld en opgeschreven. maar waar ben jij in dit verhaal?
Een stem, de duif doet mee, het water van de vloed en Jezus uit het water.
De doop van Jezus heeft diepe sporen nagelaten.
Dopen werd het ritueel van lidmaatschap en zekerheid voor hierna.
Over dopen deed je in het geheim op eigen risico zogezegd.
Ook dit verhaal was gegoten in beton, in het dogma van de kerk.
Maar waar ben jij in dit verhaal?
Later indaling, inwoning van de Geest. Christus bewustzijn voor de ingewijden. Een leerschool, een levenlang.
De doop als teken en opnieuw als sacrament is nog steeds gewild als paspoort als reisdocument voor religieuze zekerheid.
Is daarmee de betekenis van dit oude verhaal dan achterhaald?

Laten we nog eens teruggaan naar de tekst. Marcus is heel compact.
Haast een tweet bericht zo kort.
Geen discussie wel of niet. Jezus gaat kopje onder.
Want de doop van Johannes is de grote schoonmaak van menselijk tekort.
De hemel gaat open en er daalt iets neer, Geest als een duif.
Een geluid. Echo, er is iets.
De woorden die volgen staan strak en stoer overeind.
Mijn Zoon, mijn geliefde. Van deze vertaling kun je geen plaatje maken.
Deze beelden openen ook mijn geest.
De plaatjes van vroeger plakken het verhaal niet meer dicht.
Ik werd mij hier opnieuw van bewust toen ik las over Ouaknin, de atheïstische rabbijn uit Parijs. Hoe gaat dit verhaal weer open?
Hoe kan ik dit verhaal van de doop in de Jordaan openstrelen?
Ja, openstrelen, zegt Ouaknin.
De rabbijnen gebruiken vanouds het gesprek onderling, het lernen aan en met elkaar. Ze lezen in meervoud en dansen om de teksten heen.
De een zegt het is zus, een ander zegt het is zo. Volgende week is het weer anders, als je elkaar en de tekst serieus blijft nemen.
Zo bleef ik deze paar woorden van Marcus herhalen in mijzelf.
De hemel die opengaat, de dochter van de stem, de geest als een duif en de woorden van liefde.
Het leven onderweg was ook nu het kompas.
Het is de ander, die mij doopt. Die mij erbij haalt, die in mij gelooft.
Niet eenmalig gegoten in beton maar telkens weer.
Jij bent het die in mij gelooft.
Jij bent het die mij erbij haalt, die mij naar binnenroept in jouw huis.
Hier ben je welkom. Want ik zie je en ik hoor in jou de echo van de Eeuwige.
De bat kol. De dochter van de stem.
Wie je ook bent waar je ook vandaan komt. Ik voel verbinding- wij verlangen samen naar rust, veiligheid en vrede.
Wij luisteren naar elkaars verhalen.
Zo behoor ik aan jou en jij aan mij. Dichtbij maar steeds meer interconnected.
In een Global Understanding zijn wij aan elkaar gegeven en toevertrouwd.
Wij dopen elkaar in al die kostbare momenten waarin we elkaar in de ogen
kijken en gezien zijn.
Soms maar even.
Dat zijn de momenten van wijding in het leven zelf. Eenvoudig en zo dichtbij.
Zo kostbaar zijn wij voor elkaar.
Het verhaal van de doop van Jezus gaat over jou en over mijn leven.
Dat betekent dat jij je kunt herkennen in Johannes, en op een ander moment in Jezus. Misschien ben je ongemerkt zelf dat ene woord, wat op dat moment op die vergadering de clou onder woorden bracht.
Dan ben je even aangeraakt door de Geest van het leven zelf.
Jij bent zelf de levensadem – jij geeft en geeft door steeds weer en altijd anders.
Jij ontvangt en wordt ingewijd in de diepte van het leven met de blik van de ander, die jou begrijpt.
Als je de weg niet meer weet, als je geen vertouwen meer hebt.
Als je staat aan de grens van hier naar daar.
Ae grens van leven en dood.
Zo dopen wij elkaar met moed, hoop en vertrouwen.
Met eigen ervaringen kunnen we het massieve verhaal van de doop in de Jordaan voorzichtig open strelen.
Geen ver weg gebaar van ooit maar heel dichtbij. Wie heeft jouw hart bereikt? Wie heeft jou afweer open gestreeld?

Dopen staat ook in de relatie van mij met de Ene, Nabije.
Waar jij je deel voelt van de grote liefde, die de wereld draagt- daar ben je deel van Christus, gedoopt in dit besef van mededogen en compassie.
Dit besef of bewustzijn kan heel goed gemarkeerd worden in het ritueel van de doop in de algemene christelijke kerk.
Maar dan breder en universeler bedoeld.
Het geeft een nieuwe Global Understanding aan van dit oude verhaal als kompas voor onderweg.
Geloven is niet gaan voor een bepaalde waarheid, maar is vertrouwen hebben in dit groeiend besef van een wereldwijd netwerk van compassie.
Voorbij aan de oude religies en tegelijk daarmee verbonden, als voorlopig anker voor onderweg.
Want de oude levenslessen hebben we hard nodig.
Alleen zo kunnen we naar elkaar toegroeien in liefde en vertrouwen.
Na de grote inwijding van de doop, drijft diezelfde Geest Jezus direct naar de woestijn. In de wildernis wordt hij,veertig dagen en nachten, een levenlang
op de proef wordt gesteld.

De kater van Keulen moet ons wakker maken. Wat er is gebeurd mag de onderbuikgevoelens niet nog meer bevestigen. Het voedt het kwaad en is prooi van de diabolos, die alles weer door elkaar wil gooien. Terug naar af.
Woestijn tijd is daarom leren, een levenlang.
Is vallen, opstaan en weer verdergaan.
Gedragen in het beself van die Ene, de liefdevolle Nabije in jouw ogen herkend.
Daarom gaat het verhaal van de doop van die ene mens voorop.
Dopen als inwijding in de Geest van liefde, zo is de universele Christuskracht ooit bedoeld. Voor binnen en buiten, voor boven en beneden. Voor jou en voor mij. Voor nu en voor altijd.