Kindermuziekdienst: het kleine in ons

Delft, 1 okt. 2017
Het kleine in ons

 

Thema kindermuziek dienst: Ook de insecten doen mee.

Overdenking,
Het mooie verhaal van de eekhoorn en de mier raakt iets aan wat we moeilijk kunnen benoemen en tegelijk herkennen we er iets van onszelf in.
Zeg, nog eens dat ik dapper ben.
De mier legt aan de eekhoorn uit wat goed voor hem is,
Wil je het nog een keer zeggen hoe flink ik ben maar net iets anders.
Zo moet je het zeggen en dan gaan we samen iets eten.

En de eekhoorn doet zijn best om zich in de mier te verplaatsen.
Het kost hem wel moeite en of het echt is gelukt blijft open aan het einde.
Heb ik het goed gedaan?
vraagt hij zich af als hij terug naar huis loopt.
eindeloos zijn ook onze gedachten: heb ik het goed gedaan?
dat weet je niet altijd.
Je slaat de plank mis, zonder dat je het zelf in de gaten hebt.
Je zit er naast en de ander slaat dicht, en voelt zich niet begrepen.
Vanmorgen gaat het over de kleine dingen van het leven en de dieren spelen daarin mee. Vooral onze huisdieren.
Van de week stond ik een half uur stil op de A 12, dat was nog niet eerder zo. Elke auto een eigen verhaal.
Ik keek opzij en zag hoe een jonge vrouw, meezong met de radio, raam open. Zij had haar hond op schoot genomen en streelde hem eindeloos.
Hij vond het best en likte haar gezicht.
Ze liet mij even ongemerkt in haar wereld kijken, ik zag een kwetsbaar moment, De hond gaf haar afleiding en troost.
ons dagelijks leven zit vol met zulke doorkijk momenten in de tram en bij de kassa van de supermarkt. Ongemerkt kijk je even bij elkaar naar binnen, als iemand zijn bonuskaart is vergeten of een fles lat vallen.
Goedemorgen, groet de vreemdeling mij bij de ingang van AH. Meer niet.
Wie vraagt er naar zijn verhaal?
De wereld om ons heen wordt steeds harder en sneller.
Alsof het kleine gebaar er niet meer mag zijn.
Ik denk aan de grove woorden wisseling van onze wereldleiders.
Aan die ene die leden van een oprecht football team voor rot scheldt omdat sommigen uit eerbied knielen bij het zingen van het Amerikaanse volkslied. Klootzakken. Hij gaat voorbij alle grenzen van respect, de rillingen lopen nog over mijn rug.
Maar hij doet het dus mag het voortaan, als een olifant door de porseleinkast.

Onze grenzen van fatsoen schuiven heel snel op…
grenzen zijn dus heel betrekkelijk, ook van landen- ieder zijn eigen gelijk, zijn eigen normen en grenzen.
Goddank staat de bijbel en de Koran nog niet bij het oud papier aan de straat.
Daarom hebben we vandaag over de kinderen gelezen.
Ze worden naar Jezus gebracht, dat hij ze zal aanraken met iets van zijn liefdeskracht. De leerlingen vinden het maar niks.
En Jezus zegt: laat ze komen, zij zijn een voorbeeld voor jullie.
Wie niet word als een kind kan het koninkrijk van God niet binnengaan.
worden als een kind.
Bewaar je zuiverheid en je oprechtheid of ga dit opnieuw ontdekken in jezelf.
Er zit nog een laag onder deze bekende woorden van Jezus.

Worden als een kind, betekent ook kwetsbaar durven zijn, open gaan.
Onhandig, als je even niet uit je woorden kunt komen, is geen afgang.

Maar ook, niet weten hoe het verder met jouw leven moet.
Heb je dan de moed om te zeggen: ik weet het even niet.
Kun je jouw vragen laten staan en zeggen ik weet het even niet?
In plaats van dat je de hand van de koning of de president wilt vastgrijpen.
Want moet je meteen overal een antwoord op hebben, zo niet van jezelf dan van iemand die het zeker zal weten.
Verlangen naar de hand van de koning brengt ons terug naar de wereld van de sprookjes, Disney land. Wegkruipen onder moeders rokken is van toen.
Schuilen is van een andere orde. Daarbij weet je dat je verder moet als de bui voorbij is.

De Bijbel is het boek van de mens, in relatie tot de Ene en tot de ander met wie jij samen gaat. Er is een woord van de profeet Ezechiël dat zegt:
Mensenkind ga op je eigen benen staan.
Je kunt het want ik, de Ene heb je leren lopen. Met vallen en opstaan.
Je kunt het. Want juist als je kwetsbaar durft te zijn komt er ruimte.
Worden als een kind is iets anders dan blijven als een kind.

Tegen de grove taal en het brute geweld, is er die oude lijn van kwetsbaarheid, die Jezus inkleurt met zijn eigen leven.
Hij gaat die weg stap voor stap, zodat je misschien een stukje mee kunt lopen, aan kunt haken. Heel voorzichtig zodat je iets van wat hem bezielde binnen kunt laten. Zachtheid, kwetsbaar zijn.
Ook voor Jezus was dat niet gemakkelijk. Hij zoekt steeds de kracht van de Ene, Nabije, van God als hij zich terugtrekt op een stille plaats. In gebed.
Hij moet zichzelf ook steeds uitleggen aan degenen met de grote mond.
Diegenen die denken dat ze het weten.
Jezus heeft geen ander antwoord dan alleen zichzelf.
hij staat op de wind en vraagt dit ook van ons.
Worden als een kind. Dat ben jij zelf in je diepste zijn, dat is die plek waar er nog geen eelt op je ziel zit.
Dit delen met anderen dat doe je niet zomaar.
Daar heb je een veilige ruimte voor nodig.

Zoals hier misschien waar we schuilen onder het afdak van deze oude kapel

Soms mag je even bij een ander naar binnenkijken en zie je meer dan het gewone, zoals van de week in de file op de snelweg.
Ik zag haar met haar hondje op schoot. Hij likte haar gezicht even, zo doen honden. Een poes nestelt zich op je schoot, houdt zo jouw zachtheid levendig.
als onze huisdieren eens wisten hoe belangrijk ze voor onze gezondheid zijn…
ze houden onze ziel open naar dat iets, dat ene.
De mier moet de eekhoorn vertellen hoe hij hem moet verzorgen, dan zal hij beter worden. Dat is zeker.
Meevoelen, compassie dat moest de eekhoorn nog leren. Maar hij wil wel.

Worden als een kind, betekent het kleine serieus nemen-
in jezelf en in de ander en in de wereld om je heen.
Deze houding maakt je deel van de tegenbeweging, die wereldwijd Goddank op gang is.
Vandaag houden de dieren ons bij de les.

Ook de insecten doen mee, de torren op de stoep en krekels in de avond,
als herinnering aan dat meer, wat niet achter de horizon mag verdwijnen.

De vogels helpen ons, zij vliegen voor ons uit. de meeuwen aan het strand,

de koekoek in het bos. Zij roept ons naar die ene open plek in het bos.
De koekoek en de olifant, stem en tegenstem onderweg naar de Ene die verbindt. De Ene die leeft in ons eigen hart en wacht tot zij zich kan
openvouwen in liefde en in vrede.