Laatste viering in de Waalse Kerk (10 juni)

Delft 10 juni 2018
Mc. 9:2-8

 

We gaan afscheid nemen van de Waalse kerk, onze laatste dienst is 10 juni.
Natuurlijk gaan we terugkijken maar dat niet alleen. We gaan ons ook losmaken van deze oude vertrouwde plek.

Zo dierbaar voor velen van ons met warme herinneringen van een huwelijk, doop en afscheid van een geliefde.

De kerstnachtdiensten zo speciaal ook in Delft. Laagdrempelig en gastvrij voor wie kerk weinig betekent. Maar dan toch die ene kerstavond.

De muziekdiensten niet alleen van de laatste tijd. Muziek hoort bij de Waalse kerk en bij onze gemeente. Bij de kinderen, bij de volwassenen. De warme, vertrouwde zang van Nelleke en het altijd prachtige orgelspel van Christo Lelie en Arjan de Vries. Dieke met haar meditatieve gitaarspelen en de prachtige stem van Ton Severijnen. Ik denk terug aan de stille Goede vrijdag dienst in de avond met Dieke.

En bovenal datgene wat we niet onder woorden kunnen brengen maar wat er steeds was en is om ons heen – en in onszelf. Een plek van thuiskomen, even daar in die stille ruimte waar de muren ook onze gebeden steeds een plek hebben gegeven. Wat is hier veel gedeeld in gesprekken onderling, aan bemoediging, aan troost en aan de stilte zelf als een mantel om ons heen geslagen.

Datgene wat ons het meest dierbaar is, is toch uiteindelijk niet aan één plek gebonden. De Waalse kerk met haar mysterie dragen we als beeld mee in ons hart. We laten het los en we nemen het mee op onze levensweg.

Tina Geels

 

Overdenking
Afgelopen dinsdag was ik bij de laatste voorstelling in Den Haag.
Stilleven van Verzet zet het verhaal van de Joden uit de WO II ook in deze tijd.
Jongeren van de Pizzaclub speelden mee en ik had beloofd te komen.
Ik zat tussen de kinderen van groep 7 en 8, een gezellige herrie in een bomvol donker zaaltje. Ook Sahar speelde mee, inmiddels is zij 24 en nu aan de studie.
Zij vertelt tussendoor hoe onveilig haar eigen jeugd was, gevlucht, verstopt- aangekomen in Nederland en verhuisd van het ene AZC naar het ander.
Mijn ochtendblad bevestigt deze week hoe onveilig kinderen zich voelen in AZC.
Sahar vertelt dat de kerk veel voor hen gedaan.
Dat gaf een warm gevoel van thuiskomen.
Om mij heen hoor ik commentaar van kinderen in de zaal:
Wat is dat kerk?
Ik dwaal af naar de kinderstemmen om mij heen.
Wat is dat kerk? Sahar bedoelde niet een hoop stenen.
Zij bedoelde mensen die haar en haar familie hebben opgevangen en geholpen.

Kerk is mensen, ruimte en een veilige plek voor onderweg.
(Eerst iets over de plek).
Kerkgebouwen verdwijnen of moeten we afstaan zoals hier de Waalse kerk met een laatste dienst in het licht van de zon.
Tegelijk duikt kerk op waar je het niet verwacht.
Langs de Duitse snelweg, kleine huisjes van gebed, Autobahn kirche nog 500m.
De tank vol en daarna even een kaarsje branden.
Er ligt een boek en een pen, je kunt een gedachte opschrijven.
Sommige mensen delen hun hele levensverhaal op zoek naar een adres, op zoek naar een veilige plek al is het maar een huisje van karton op het Griekse eiland Lesbos, bij de haven van Calais of langs de Duitse Autobahn.

Laten we nog eens teruggaan naar het verhaal op de berg.
Jezus trekt zich terug in de stilte van de natuur voor rust en gebed.
Hij neemt drie van zijn leerlingen mee naar boven.
Daar verandert Jezus in puur licht.
Mozes en Elia, zijn er ook en gaan met Jezus in gesprek.
De leerlingen schrikken- wat moeten ze doen?
Petrus, ook nu haantje de voorste, heeft meteen een plan.
Laten we drie tenten opslaan, voor Mozes, voor Elia en een voor Jezus.
Maar er kwam de schaduw van een wolk en toen was alles weer gewoon.
Een stem klinkt nog na: luister naar mijn geliefde zoon…
Petrus begrijp ik wel.
Hij wil wat hij meemaakt vasthouden, een foto maken.
Een tent opzetten, een kerk bouwen om deze ervaring heen.
Wij doen dat zelf ook. Maar van de mooiste momenten, van de diepste ervaringen kun je geen foto maken.
Zo is het ook met deze kapel waar we vandaag afscheid van nemen.
Geen foto’s van ervaringen maar herinneringen in ons hart.

Dus wat is kerk? – een kapel als hier, Ja een dierbare plek.
Maar ook een open ruimte als beeld voor ons innerlijk.
De Waalse kerk maakt die verbinding haast vanzelf.
Zij stemt stenen en mensen op elkaar af.
Dat gebeurde hier, de eeuwen door vanaf 1573. Toen werd de eerste kerkdienst hier gehouden in het Frans, voor de Waalse gemeente, in de kapel van het voormalige Agathaklooster.
Deze kapel als een poort die wijd openstaat. Waar je zomaar door naar binnen kunt gaan de stilte in, de ruimte waar God op je wacht.

Een afdakje om te schuilen tegen zwaar weer in je leven.
Warm en vertrouwd in de herfst zeker toen nog met de banken en in de winter als een mantel om je heen geslagen.
In het voorjaar en in de zomer open en licht als vandaag, deze laatste dag.
Wij hier met elkaar nog een keer: het orgel, de stemmen en de stilte …

Wat is dat: kerk? Zij kon het niet helpen dat ze Sahar op het toneel niet begreep.
Kerk is een plek.
Kerk is mensen die ruimte geven aan elkaar, nieuwsgierig en open.
Vertel ons jouw verhaal Sahar. Na de voorstelling kwamen de vragen.
Hoe was het dan onderweg, waar moesten jullie je verstoppen?
Waar is je vader nu?
Dat was even kerk, al kenden de kinderen het woord zelf niet meer.

Kerk is mensen die luisteren naar jouw verhaal.
Kerk is mensen die geloven dat je verder kunt, ook al ben je vastgelopen in jezelf of in elkaar.
Kerk is mensen jong en oud die geloven dat je opnieuw kunt beginnen.
aan je eigen schaduw voorbij, als pelgrim onderweg.

Daar is kerk, als mensen, als ruimte, als een open plek in het bos.
Een plek waar we elkaar nieuwe moed en vertrouwen leren geven.
Alleen, soms verloren en toch weer gevonden.
Een weg die we ook met elkaar gaan als Vrijzinnige geloofsgemeenschap.
Een groep die elkaar vasthoudt, een netwerk waar je bij aan kunt haken.
Een gemeenschap die je opneemt wie je ook bent.
Luister naar zijn stem- niet omdat hij Jezus is maar omdat hij God begrepen heeft.

Kerkgebouwen zijn vaak gedateerd tenzij de ruimte leeg is.
Dat is altijd de magie geweest van deze Oranje kapel.
Geen kruis, geen teksten aan de muur, geen beelden in nissen verstopt.
Ruimte voor God in vrijheid.
Dat gold ook voor Willem van Oranje die ook hier zijn inspiratie vond.
Een strateeg, uiteraard een sterk staatsman.
Maar ook een vrije geest, een gelovig mens.
Kerk is juist hier een open ruimte voor stilte, voor woord en gebed.
Ruimte voor jouw zoektocht.

Ruimte- naar boven, naar elkaar en naar binnen toe.
Daar dichtbij de bron waar jij bent gekend, aangeraakt door die Ene die ook jouw leven draagt.
Bron van zijn, die mij vasthoudt.
Kerk verdwijnt niet, ook al moeten we deze dierbare plek prijsgeven en loslaten.
Kerk zoekt steeds wegen, onstuitbaar aanwezig war je het niet meer verwacht.
Kerk is een ervaring, die je meeneemt in je hart.
Dat houdt niet op maar vraagt wel voeding en aandacht.
Vandaar het gebed, als vorm van meditatie, van oefening voor een leven in liefdevolle aandacht voor elkaar.
Bidden is zelf die ruimte worden ook voor een nieuw begin, tussen jou en mij.
Dat vraag aandacht en oefening steeds weer.
Daarom trekt ook Jezus zich terug in de stilte.
Hij heeft het ook nodig om zelf weer ruimte te worden.
Een huis van aandacht en gebed.
Anders is jouw hof, jouw kapelletje, zo maar weer dichtgegroeid met onkruid.
Vandaar die huisjes van karton, op Lesbos,bij de haven van Calais en langs de Duitse Autobahn.
Op straat, waar we gedenken met elkaar.
Op jouw kamer thuis, jouw plekje.
En hier met elkaar, nog een keer in dit oude Godshuis van woord en gebed.

Deze plek was de eeuwen door tot steun voor velen.
Als de muren konden spreken  wat zouden zij veel met ons kunnen delen.
Kerk is ruimte, een plek vol geheimen waar we het laatste nog niet van hebben geproefd.
Kerk moeten eigenlijk steeds weer haar eigen ruimte teruggeven in het besef dat we aan elkaar gegeven zijn. In het besef dat we bij een groter geheel horen dan ons eigen kleine verhaal alleen.

Jij klein Godshuis voor onderweg.
Vandaag laten wij onze gebeden nog een keer achter in jouw oude muren.
Jij oud klein Godshuis, wij zijn dankbaar voor je onderdak.

Wij gaan nu verder naar een volgende plek.