Overdenking 1ste advent 2017: A crack in everyting

Delft 1e  Advent 2017
Luc. 1:  28- 36
Overdenking
In alles zit een barst, there is a crack in everything.
Zo komt het licht naar binnen, that is how the light comes in.
Bekende songtekst van Leonard Cohen.
Hij overleed vorig jaar op 13 november in LA. Vandaar dat zijn bekende teksten als flarden rondhangen in de mist.
Ik houd van zijn songs en van zijn zwoele stem. Leonard Cohen was de zoon van een rabbijn. Hij kende hij de oude Joodse verhalen, was een mysticus en later ook Boeddhist.
Er horen nog een paar regels bij het refrein:
Ring the bells that still can ring, forget your perfect offering.
Vergeet je eigen streven naar perfectie, het is een illusie die
je najaagt.
Want overal zit een barst in.
En juist door die barst valt het licht naar binnen.
Die paar regels – kwamen steeds terug- toen ik mij opnieuw verdiepte in het verhaal over Maria.
Stil doet zij haar dagelijks werk.
Misschien was ze juist ook druk in de weer.
En dan een engel van God, als een lichtstraal van buiten en van boven, naar binnen in haar huisje in Nazareth.
Zo kennen we misschien zelf ook de plaatjes van vroeger, hardnekkig hebben ze zich in onze herinnering genesteld.
Een prachtig oud verhaal, maar als een sprookje weggezet-
met het label: kan niet waar zijn.
Maar hoe dieper een verhaal, hoe meer aankleding er vaak nodig is- dat geldt ook hier. (boodschap, engel en God)
Wat is de boodschap van de engel uit de hemel?
Het is druk tussen de hemel en de aarde als Lucas zijn verhaal begint.
Boodschappers van God, engelen aan Zacharia in de tempel en nu zomaar aan dat ene meisje in haar huis.

Wat is de boodschap?
Je zult het kind van licht gaan baren in jou.
En je nicht is ook zwanger al kan dat helemaal niet meer.
Want bij God is niets onmogelijk.
(Wie is dan deze God?)
In Maria wordt het Licht geboren, zij wordt een eiland van hoop.
De engel is in haar huis- in haar binnenwereld gekomen.
Als een lichtstraal zomaar door een spleet, een scheur,
door een crack in  dit ene kleine leven.
Er gaat in haar iets open naar het Licht.
Zij wordt een eiland van hoop.
En dat is van alle tijden.
Waar gebeurt dit vandaag dan om ons heen?

Ik denk aan de aanslag op de Soefi tempel in de Sinaï woestijn.
De schoenen achtergelaten bij de ingang blijven onbewoond. Kinderen staren naar de lege schoenen in het zand.
Hun bewoners zijn gedood en niet teruggekeerd uit het huis van gebed.
Een paar dagen later is er een internationale conferentie van een moslimlanden: hoe laten we zien wat liefdevolle Islam is? Een eiland van hoop is geboren.
Steeds meer mensen zoeken bewust naar een eiland van hoop of zetten er zelf een neer.
Ik denk aan het initiatief- tafels van hoop, waar Bruggen bouwen Delft bij aanhaakt- eet met elkaar, met de vluchteling en de vreemdeling in de tijd voor Kerst.
De Jessehof hier vlakbij is een eiland van hoop voor veel mensen die geen warme plek kunnen vinden als het koud is geworden in hun leven.

Als geloofgemeenschap zijn we een eiland van hoop voor elkaar, een plek waar we het licht van de engel naar binnen willen laten schijnen in ons hart.

Nog dichter bij ons eigen leven, is een ander voor jou misschien een eiland van hoop- waar je voor even of voor langer aan kunt leggen met jouw verhaal.
Hoe word je zelf een eiland van hoop?
Je zult de scheuren in je eigen leven moeten aankijken.
Dat vraagt moed en vertrouwen.

Juist door de scheur komt het licht naar binnen.
Waar jij je eigen kwetsbaarheid erkent, en je niet alleen
maar stoer blijft lopen doen, daar geef je het licht een kans.

Door de spleet in jouw verdriet daar gebeurt het in een onbewaakt moment waar je het niet verwacht.
Daar zomaar even kun je het gevoel hebben dat alles op zijn plek valt.
Ik sprak iemand die opnieuw een groot verlies zag aankomen. Nee, niet weer.
En toen klaarde haar gezicht op: Nee dat gaan we niet weer zo doen. Er kwam licht in haar ogen. Hoop dat het anders kan, een moment van doorbraak van het licht, een moment vol van genade.

Als je het licht kunt opvangen dan ben je een schoot van ontferming en een eiland van hoop.
Zo helpen wij God, zegt Etty Hillesum ergens in haar dagboek.
God- is een aanduiding voor deze ruimte, voor deze schoot van liefde, van ontferming.
There is a crack in everything. That is how the light comes in.
Hoe word jij zo’n eiland van hoop?
Voor onderweg geef ik je een paar woorden mee van de oude Soefi meester Rumi:
Loop niet weg, van de nacht als je om de maan vraagt. Loop niet weg van de doornen, als je om een roos vraagt. Loop niet weg van jezelf als je God zoekt, jouw enige Geliefde.

Kom en word opnieuw geboren. Licht waarop de wereld wacht
Breek het donker met uw stralen, met uw warmte: breek de nacht.
Je bent een eiland van hoop, .