Bij gang van de Waalse naar de Lutherse Kerk (1 juli 2018).

Delft, 1 juli 2018
1 Cor.3: 16

Overdenking
Bij de laatste dienst in de WK hebben we twee vragen beantwoord:
wat laat ik achter, op de voeten geschreven en wat neem ik mee op de bloemen. We hebben veel achtergelaten, herinneringen en emoties.
Diepe momenten van licht, van ruimte en van inzicht, verbonden met elkaar.
We zijn vanmorgen op weg gegaan en nu aangekomen in een nieuw, oud huis van gebed. Het moet wennen, verhuizen is nooit leuk maar ook een uitdaging.
Op de bloemen lezen we –
vriendschap, warmte, vertrouwen- jullie allemaal en mijzelf. Nieuwe mogelijkheden.
En ook: God en gebeden die blijven.
De muziek en de stilte en iemand schreef op:
huis dat een levend lichaam wordt als wij er binnen gaan.
Dat komt uit een lied, dat we bij de laatste dienst hebben gezongen.
Kerk  zeiden we toen is een ervaring die je optilt.
Een oud Godshuis helpt daarbij en wijst een weg.
Maar er zijn veel meer momenten van kerk- als een open ruimte.
Als ontmoeting tussen jou en mij en tussen mij en het Onnoembare mysterie
dat velen, ook bij ons, God zijn gaan noemen.
Kleine momenten die je optillen.
Vorige week zou ik nog een keer langskomen. Ik belde aan in de zon- maar hoorde niets. Zou de verpleegster even weg zijn? Nog eens bellen, ik wacht-
en voel een soort leegte in mij opkomen.
Klopt de afspraak wel?
er komt een oudere man langs, hij zegt: ze is vorige week overleden.
We raken aan de praat, de buurman nodigt mij binnen en begint over zijn nicht te vertellen. Nee hij had nooit aan de kerk gedaan, zijn nicht ook pas later en ook niet veel. We gaan even samen een nieuwe ruimte binnen.
Hij loopt mee naar de deur, je moet ook nog even naar de buurvrouw gaan, zij heeft veel voor mijn nicht gedaan.
Ik bel aan, Nathalie is thuis en ze is blij dat ik langskom.
Ze begint meteen als ik vertel wie ik ben. Toen de buurvrouw ziek werd wilde ze graag bidden maar niet vanuit de kerk. Nou, vertelt Nathalie ik ben helemaal niet gelovig maar dacht, kom ik leen een gebedje van mijn zus, die weet  er meer van.
En zo ben ik met haar gaan bidden steeds vaker. Dat vond ze fijn.
Raar eigenlijk maar het ging mijzelf ook raken.
Nu moet ik wennen aan de leegte nu ze er niet meer is en Nathalie vouwt ongemerkt haar handen daar buiten in de zon.
Het was zo mooi daar even zomaar samen voor de deur op straat.
Terug op de fiets dacht ik aan onze verhuizing:
wat je meeneemt dat ben je ook zelf.
Even iets van samen- even opgetild naar meer in een nieuwe onbekende ruimte.
Zomaar onderweg- licht, ruimte die je tegen komt en die dan met je meegaat.
Ik denk terug aan de meditatie van afgelopen dinsdag hier in de LK.
We sloten af met nieuwe woorden uit psalm 43.
Stuur naar mij toe lichtgevende voeten, dat die mij voorgaan tot waar U bent.
bij het delen, zoals we altijd doen na de meditatie, zei een van ons:
dat zijn toch echt de gympen van mijn kleinzoon.
En met aandacht hebben we die ene regel nog eens samen gelezen:
stuur naar mij toe lichtgevende voeten.
De glimlach van die ene kleine die op mij wacht daar bij het schoolplein.
ook daar- een onbekende open ruimte die wij samen even binnengaan.

Over deze zelfde open ruimte, vertelt Paulus. Tempel, noemt hij deze ruimte, Kerk bestond toen nog niet, de mensen kwamen samen voor studie en gesprek maar je verbinden met het mysterie daarvoor ging je naar de tempel.
Paulus vernieuwt zijn eigen godsdienst als hij opmerkt:
weet je niet dat je zelf een tempel van God bent? Jij, ik wij zijn het zelf.
een woonplaats van de allerhoogste, jij bent het zelf.
Een tempel, een heilige plek.
Jouw lichaam- wie jij bent voor mij, voor de ander en voor de Ene, Onnoembare God. Van wie we weten dat hij met Israël meetrekt in een tent.
Niet vastgepind op een plek, geen woord gegoten in beton maar open, flexibel zouden wij zeggen. Hij, zij beweegt mee maar steeds georiënteerd aan dat ene, diepe mysterie van liefde en geduld.
Weet je niet dat je zelf een tempel van God bent, en dat de Geest van God in
je midden woont?
Je bent het zelf- een open ruimte waar je binnen kunt gaan, de stilte in.
Een open ruimte van even samen maar- die je ook ineens kunt voelen als er
een afspraak niet klopt.
Je bezoek komt niet opdagen, je bent verkeerd, je komt zelf te laat.
Daar is zij dan- misschien wel akelig leeg, – grijnst ze je aan.
Zo ben je daar weer? Kom je de leegte verkennen.
Gooi haar aan de kant, zij is een van de demonen die ons tegenhoudt:
je moet er aan voorbij en je kunt er aan voorbij, want het is de heilige Geest
die in je woont en op je wacht.
Ga voorbij aan de nacht- van pijn en van boosheid ook op wat er met de Waalse kerk gebeurt. Niet door het te ontkennen- verwerken wij ons verdriet maar juist door het te benoemen.
Daarom zijn deze beide diensten, van weggaan en van aankomen
We nemen de tijd en staan stil bij deze grote verandering.
Niet alleen buiten ons – maar ook in ons.

Bij dit alles – is er voor deze morgen dit woord van deze profeet en leraar:
weet je niet dat je zelf een tempel van God bent en dat de HG in je woont?

Ik houd van deze woorden. Ze brengen mij terug- naar de kern.
Je bent het zelf, instrument van de Ene, allerhoogste.
Dat brengt ook verantwoordelijkheid met zich mee:
zorg dat je huis op orde is en schoon.
dat betekent- zelfreflectie met respect.
Je ook kritisch laten aanspreken en waar nodig: corrigeren, naar elkaar ook als geloofsgemeenschap onderweg.
Want wij zijn het zelf.
Een tempel, een huis waar ruimte is voor de lege ruimte.
Over en weer, binnen en buiten, ik voor jou en jij voor mij.
Wil je even met me meelopen?
Kan ik even met je praten, wil je luisteren naar mijn verhaal?
Heb je daar wel tijd voor, heb je daar wel ruimte voor?

We nemen elkaar en onszelf mee naar deze nieuwe plek.
een plek waar ook wij opnieuw onze gebeden weggeven aan de stilte, in de muren die wachten en open gaan ook voor ons.
Oud en doorleefd huis van aandacht en gebed, we gaan jou leren kennen.
Wij willen ook hier gemeenschap zijn, licht voelen niet alleen wat ook hier door de ramen valt, maar van jou, wij met elkaar.
Stilte, ruimte. Een huis dat een levend lichaam wordt als wij er binnen gaan.
Vandaag geven we elkaar dat vertrouwen, open naar een nieuwe toekomst met nieuwe kansen.
Stuur naar mij toe lichtgevende voeten
dat die mij voorgaan tot waar U bent.
Dat mijn ziel niet wegkruipt.
Dat U mijn gezicht bevrijdt.