Woestijn tijd

Delft 26 maart 2017
Joh.4 bij de bron

 

Overdenking
Kun je zomaar kiezen voor een stukje woestijn tijd? Voor jezelf om even stil te staan bij alle om je heen en misschien ook wel in jezelf.
Ik vind dat zelf best lastig. Nu we  steeds sneller tot een Global Village worden, is alles heel dichtbij.
Ook op deze mooie dag stappen mensen jong en oud in een rubberboot waarvan ze niet weten of er genoeg brandstof is voor de overtocht.
Weg van de hitte en de hongersnood, weg van het geweld en van de angst.
Honger en dorst op de ene pagina van de krant, creatief vasten op de volgende.

Maar ook dichtbij: Hoe kun je kiezen voor de stilte, als het al stil is in jouw flat, deur achter je dicht. Niemand meer.
Hoe kun je voor eenzaamheid kiezen als je toch al niemand om je heen hebt?
De weg naar binnen gaan, even afstand nemen kan iedereen zich aantrekken.

Hoe weet je nu wat jij moet doe? De vasten actie van de PKN is deze week als een speer van start gegaan. Ik drink een week geen koffie en geef 50,- voor  Afrika. Een prachtige verbinding, jij daar ik hier.
Is dit jouw weg of blijft zo vasten alleen buitenkant? So what?
Is het maar dat mag ik niet hardop zeggen, misschien een manier van afkopen.
Hoe weet je wat jij kiezen moet?
Waar is jouw aansluiting, wat is jouw kompas.
Afgelopen week zijn we met de woestijnvaders begonnen. De meditatie hoort daarbij. Stap voor stap de drukte van de dag langzaam afpellen.
En zo gaan zien dat er een weg naar binnen is. Misschien verborgen, dichtgegroeid door teveel onkruid.
Geeft niet, je kunt jouw pad altijd weer terugvinden.
Ook in onze groep hebben we afspraken gemaakt voor een creatieve vastenperiode van 1 of meerdere weken.
Hardop gedeeld met elkaar. Tot Pasen maar 3x per dag het nieuws bekijken op je smartphone of geen wijn meer drinken thuis alleen bij anderen.
We hebben na de meditatie ook een tekst gelezen van een van de grote leraren uit die oude woestijn tijd.
Sommigen trokken diep de leegte in, anderen bleven aan de rand en woonden
op begraafplaatsen, of in zelfgemaakte hutjes.
Zoals Gregorius uit Rome. Hij verkoopt hij het bezit van zijn familie en gaat alleen wonen, trekt zich terug. Bidt in de stilte, mediteert en geeft de mensen wijze raad al moeten ze er soms wel erg lang op wachten.
Zo zegt deze woestijnvader: Als je hulp geeft aan mensen in nood geef je hun wat van hen is en niet van jezelf. Je geeft een stukje van die ander aan hem terug. Door een ander naar huis te brengen kom je zelf ook thuis.

 

Daar gaat het verhaal van Jezus bij de bron over.
Jezus is moe en heeft dorst. Hij komt bij een bron.
Die van Jacob, oeroud. Deze bron verwijst naar het begin-
bron van liefde uit het oude boek van de Joodse religie.
Het gesprek met de vrouw is sterk en fel. Jezus vraagt water.
Zegt de vrouw: hoe kun je nou aan mij water vragen,
jullie gaan toch niet met ons om? Zij en wij, het klinkt bekend.
Jezus zegt: als je wist van de gave van God, zou je mij om levenswater vragen. Dit water opent de bron in jou zelf. Het verhaal gaat ineens over de vrouw.
Geef mij van dit water, haal je man. Die heb ik niet. Dat weet ik.
De vrouw springt op. Zij is gezien in haar eigen waarheid, in haar eigen kern en kwetsbaarheid. Jezus heeft haar bij haar eigen bron gebracht, bij haar diepste zijn.
Een verhaal uit het leven gegrepen zonder eenzame afzondering, of diepe meditatie.

Zo kan het gaan voor jou en voor mij.
Waar je een ander naar huis brengt daar kom je ook zelf thuis.
Als je een ander kunt helpen in zijn en haar nood daar zet je iets recht.
Daar help je mee aan genezing, aan heel worden van ons allemaal.
Dat proces kun je niet zomaar afbreken. Dat is een misvatting die afgelopen week in Amerika werd recht gezet.
Goddank, een zorgverzekering voor iedereen.

Daar zit die ene mens, zoals jij en ik.
Hij verwijst naar het levende water en is het tegelijk zelf.
Hij verwijst naar de bron in de vrouw en tegelijk is hij zelf de bron.
Naast de opwinding van de vrouw, gezien en gehoord is daar dat ene moment van geest en waarheid. Gezien en gekend tot in ons diepste zijn.
een moment van heel zijn, zoals ook jij bent bedoeld.
Ondanks alle wildgroei, tussen de brandnetels en het onkruid is er een paadje naar binnen naar jouw bron diep in jou.
Daar sluit Jezus op aan in wie hij was en in wat hij deed.
Tijd voor Pasen, tijd van vasten en van inkeer.
Niet zomaar voor de lol maar om je te bepalen bij waar het echt om gaat in dit leven. Focus en zuiver willen worden met oog op onze toekomst.
Er zijn voor elkaar niet in slopende concurrentie maar in alle kwetsbaarheid,
net zoals bij die ene vrouw uit Samaria.
Sterk en onafhankelijk maar niet van zichzelf. Jezus brengt haar terug bij haar bron, bij haarzelf doordat hij haar ziet in haar eigen verhaal.
Bron in jou, liefde in jou die wil ontwaken en wil delen van dat ene.
Liefde die wil teruggeven wat eigenlijk al van jou is.
Dat overkomt de vrouw, zij wordt aan zichzelf terug gegeven.
Zo zal het zijn- ruimte maken, voor jou en voor jou op weg naar ons.
met boten en te voet. Delen van al ons tegoed.

Vasten is dan geen luxe maar een oefening in herinnering van hoe het ook al weer was.
Bron van leven, levend water dat de aarde vruchtbaar maakt voor ieder van ons, wie je ook bent waar je ook vandaan komt.
Vasten zoals dat bij jou past is zoeken en wachten, is onkruid wieden en kijken, is verlangen naar aankomen bij de bron in jou.
Liefde die opkomt en  dijken laat breken. Het water laat stromen.
Overvloed in het land van dor, droog en dood.
Woestijn tijd, voor mij was het nodig, zegt Carlo Carretto, een moderne monnik en woestijnvader. Hij leeft, zelf gekozen tien jaar in de Sahara.
Hij vertel  erover in zijn beroemd geworden brieven uit de woestijn:
voor mij was het noodzakelijk.
En al dat zand van de woestijn is nog niet voldoende geweest om de dikke roestlaag van mijn ziel schoon te schuren.
Maar het leven is niet voor iedereen gelijk en als je niet naar de woestijn kunt gaan, dan moet je toch in je leven woestijn tijd maken… van tijd tot tijd.