Zuiver water (8 januari 2017).

Thema- zuiver water                            Delft, 8 januari 2017
Mtt. 3: 13-17 De doop in de Jordaan.
Overdenking

Er is iets onbestemd onder onze huid gaan zitten, ongemerkt en ongewild.
Is het onzekerheid over wat komen gaat gevoed door nieuwe nostalgie?
Kun je nog wel met geloof aankomen met zo’n gewelddadig begin van het nieuwe jaar?
Wat houdt ons leven bij elkaar?
Wat is jouw beeld van hoe het leven klopt?
Voor de zoekers naar geluk is er een nieuw boekje uitgekomen: met de titel- DOM, dat staat voor doelen, oplaadpunten en mensen.
Met als ondertitel: ontdek wat bij je past. Met als eerste advies, zorg dat je iets in je agenda hebt staan, trainen of iemand opbellen of je hulp bij de voedselbank niet vergeten.
Zo kun je elkaar toch nog een gelukkig Nieuwjaar wensen, want je weet wat je moet doen.
Het advies vult je dagen maar vervult het ook je leven?
Voor mij is het te dun, een vloertje waar je gemakkelijk door kunt zakken.
Een goed mens willen zijn is misschien een beter streven.
Maar wanneer ben je dan een goed mens?
Daar kun je ook weer alle kanten mee op. Anderen uit de weg ruimen kan voor een goede daad zijn. Want goed is nog niet liefdevol.
Al deze statements blijven in de lucht hangen.
Ze missen een anker. Ik hoor er geen verbinding in met het verleden, en ook niet met een visie op de toekomst. Moet dat dan?
Ja want zonder plaatsbepaling van je eigen leven, ben je gemakkelijk een prooi van ieder ander die denkt dat hij het weet. (hij)

De moraal is weer terug in het publieke domein.
Onze premier komt er nu gewoon voor uit in de aanloop naar de verkiezingen.
Zelfs compassie doet zijn intreden in de openbare ruimte.
Thema van de maand van de spiritualiteit, 13 jan- 12 febr.
Daarom gaat de kring levenskunst over deze geest van liefde en aandacht, compassie.

Duidelijk is dat religie weer mag. Dat is al een hele stap vooruit van weggeweest.
Maar wat voor religie bedoel je dan?
Anders gezegd: Wat is jouw kompas voor de keuzes die jij maakt in je leven? Wat is jouw referentie?

Vanmorgen doen we een stap terug met oog op onze toekomst en ons eigen leven.

We kijken naar een oud verhaal over het leven van Jezus.
De jonge Jezus hoort over Johannes, een leraar die mensen doopt in de rivier de Jordaan.
Dopen was een oud gebruik, een ritueel, je werd door het water schoongemaakt.
Jezus vraagt aan Johannes om hem te dopen.
Hoezo, dat zou eerder andersom moeten zijn.
Jezus dringt aan en Johannes stemt toe.
In stromend water gaat Jezus kopje onder. Als hij weer opstaan ut het water gaat de hemel open en de Geest van God daalt op hem neer als een duif.

Hoe kan ik mij als zoeker naar geluk verbinden met dit oude verhaal?
Dat moet niet, laat ik dat voorop stellen.
Ik kan er wel een paar dingen over zeggen waar je misschien iets aan hebt.
Jezus loopt het water in. Het stormende water van de grote rivier.
Water is leven, het eerste wat we nodig hebben.
Het laatste waar we aan toebehoren.
Water doet iets, trekt aan en stoot af.
De zee- roept het oneindige gemakkelijk op. Of je religieus bent of niet.
Hoe heerlijk is het niet om zomaar voor je uit te turen op een stil verlaten strand.

Ik kan mij trouwens niet voorstellen dat er dan zo’n een strandbeest naar mij toe komt lopen. Maar hier binnen kan alles.
De beesten en objecten verwijzen naar dat iets, waar we van weten- maar niet begrijpen. naar het grote universele Al.
Veld van energie en kracht. Mysterie waar religie constant mee verbonden is.
Universum- Theo Jansen hier in deze kapel.
Gevuld met beweging, energie en nieuw leven. Maak het mee.
Water, strand en lucht nemen je mee in een groter verhaal dan je eigen kleine gedoe. We passen goed bij elkaar in dit oude huis van gebed.
We zouden misschien meer samen kunnen doen.
Het water geeft en het water neemt.

Uit het water komt een nieuwe mens op, nog drijfnat van de geboorte.
Zo is de mens bedoeld. Puur, sterk door God en oh, zo kwetsbaar.
Dit ben jij, dit ben ik. Zuiver zonder geestelijke of fysieke manipulatie.
Schoon en nieuw. Fris als de morgen, opnieuw geboren.

En tegelijk gaat de lucht open en als een duif daalt de geest, de adem van God op hem. Op zijn hoofd, door zijn hoofd, in zijn hele lijf. Alles gaat tintelen.
Er ontwaakt iets in hem, geestkracht, liefde.
Dat ene kleine moment staat alles even stil.
Even houdt alles zijn adem in.

Ik trek mij terug en wacht… dit is de tijd die niet verloren gaat.

Dat ene moment, waarin je open was.
Helemaal toegewijd, zoals in het spel van de liefde.

Een moment waarin alles even klopt, in een glimlach die de eeuwigheid herkent.
Te midden van al de pijn van gemis en verdriet.
Dat ene moment kan er zomaar zijn in alle eenvoud van het leven, in alle kwetsbaarheid van het bestaan.
Tijdens een korte ontmoeting b.v. in de trein met iemand die je niet kent.

Die gesprekken vergeet je niet.
Alsof er een deurtje opengaat.
Maar ook alleen als je loopt langs dat stille oude strand.

De golven slaan om, de zee komt en de zee gaat.
Meer dan een Onverschillig Universum, zoals de titel van de nieuwe film van Coco Schrijber aangeeft.
Want elke golf is de zee, het is de titel van een van de boeken van Willige Jäger. Hij haalt (in het hoofdstuk over de God als danser en dans tegelijk) de Franse Nobelprijswinnaar Cháron aan, die zei: op het niveau van de geest leven wij het leven van het universum. Daarom vinden wij in ons diepste wezen de hele kosmos. (pag. 120) Daarom kunnen we ons verbinden met oude en nieuwe verhalen met oog op onze gezamenlijke toekomst.
Dat ene moment, daar raak je aan het universum, de bron.
Geest van liefde die wij lang geleden God zijn gaan noemen.
Je daarmee verbinden is religie die er toe doet, religie van een zuiver hart,
gedragen door compassie, door het meeleven met elkaar.

Dopen doen we vanouds in de kerk. maar het gebeurt dus veel vaker in ons leven. Ook als je helemaal niet aan de kerk doet dus.

Het zijn die momenten waarop je het leven dieper gaat begrijpen.
het zijn de randmomenten aan de grenzen van het leven. Moeilijk maar leerzaam.
Je kunt deze momenten niet bestellen.
En als je leven gewoon bagger is, wat dan?
hoe word je dan weer schoon, helder?
Soms moet je wachten, lang wachten in het dood getij van je eigen leven.
De duif van liefde en vrede kan wachten wacht want zij heeft veel geduld.

De doop van Jezus
is een verhaal waar je tegen aan kunt leunen als je niet meer weet hoe je verder moet, een verhaal van hoop voor jou.
Als herinnering en als back up voor je eigen leven.
Je hoort dan bij dat grote verhaal, waarin jij wonen mag.

Een verhaal waarbinnen jij je doelen en oplaadpunten maken kunt,
vaak alleen maar ook samen met anderen.
Kwetsbaar  en sterk altijd onderweg op zoek naar thuis.
Vandaag het beekje van Bunnik, de golven van de zee met de beesten aan het strand, stromend water.
Water dat je schoonmaakt tot je eigenste ik zichtbaar wordt.
Wees niet bang, ook al ga je kopje onder in de vloed van je eigen bestaan.
Je zult niet verdrinken wat Gods Geest van liefde woont ook in jou als kompas en back up. Dat wilde ik je meegeven.

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
Iedere minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door ’t ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereikt.
Er is geen tijd, of er is niets dan tijd?
(Vasalis)
TG