Blog – Kwetsbaar durven zijn

Kwetsbaar durven zijn.

Nooit uit de kast gekomen bij ouders en familie tot op de dag van vandaag, wel bij vrienden. Christelijk religieus opgevoed, dat wel, beleefd en beschaafd, ging  naar het seminarie, maar haakte af net voor de priesterwijding. Andere studie opgepakt en afgerond. Daarna aan het werk en nu gepensioneerd.

Niemand vroeg thuis ooit hoe het echt met hem ging. Nooit naar zijn pijn.
Niet naar de worsteling met zichzelf, die niet voorbijging.
Zo kan het gaan.

Hoe weinig bleek hij opgewassen tegen wat wel het opvoeringssyndroom is genoemd. Alles steeds harder, hoger, meer , sneller zoals bij een opgevoerde brommer. Laten zien dat we sterk zijn en echt wel door alle ellende heenkomen. Dat we in de competitie met elkaar steeds willen winnen en grenzen moeten verleggen. Vooral tonen dat je een winner bent.

Dan blijft er weinig ruimte over voor pijn, voor wat broos en kwetsbaar is en voor het besef dat niet alles maakbaar is.

Wanneer vallen de schellen van dat opvoeringssyndroom van onze ogen?

Soms kunnen beelden helpen, zoals de schildering van de wereldberoemde zonnebloemen van Van Gogh,  zonnebloemen van een uniek bewogen schoonheid. Je moet er wel oog voor hebben.

Wijlen pater Van Kilsdonk, begeleidde tal van jonge mensen met Aids, voor hen was hij er helemaal. Eens liep hij met een student een eindje op in het park en wees hem op een hoogbejaard echtpaar dat voor hen uit liep, ontroerend ging het voetje voor voetje, hand in hand.

Kijk eens zei hij, zie je hoe ze daar samen gaan?
Kijk, dat is van een buitengewone puurheid.
Kijk eens, zie je het?
Als je het niet ziet jongen, dan heb je nog een lange weg te gaan!

En hoever zijn wij gekomen?

T.R.