Blog – Nadagen

Nadagen

Nu de kerkelijke hoogtijdagen weer voorbij glans-en glitterballen opgeborgen, de bomen weer op straat gekieperd, vraag ik een goede vriendin, sinds kort weduwe, hoe zij heeft aangekeken tegen alle feestelijkheden. Het is een moeilijke vraag die je niet zomaar stelt, maar ik denk dat ze die aankan.

Wat antwoordt ze?

Ze heeft het grote gemis van hem met wie het zo fijn leven was, niet sterker gevoeld dan alle andere dagen zegt ze en terugkijkend op alle glans en glitter in december vermoedt ze daar achter soms een grote leegte, een leegte die zij nooit heeft gekend. Dat stemt haar dankbaar.

Nee, ze heeft geen boom in huis gehaald, zij steekt liever heel af en toe een kaars aan. Een van de kerstdagen doorbrengen bij haar kinderen was precies wat ze nodig had, vooral de manier van omgang met elkaar kan haar steeds weer ontroeren.

Nog wat nadenkend over haar antwoord, valt me op hoe sterk ze eigenlijk nog in het leven staat, hoe fijntjes ze woorden vindt voor wat je overkomt bij verlies van een geliefde, woorden vindt voor de echte leegte.

Daarin klinkt door hoe gelukkig ze was, maar ook hoe mensen rondom kunnen helpen met iets kleins, iets van warmte, iets gewoons, een telefoontje, een  geschreven kaartje. Zo eenvoudig kan en moet het misschien wel zijn, zoals het aansteken van een kaars, echt en eerlijk licht.

Het is niet zo vreemd dat alle glans en glitter in december  hierbij vergeleken bijna waanzinnig lijkt en ik vraag me af hoe ver we zijn afgedwaald van eenvoud en echt licht. In dat overbekende verhaal  voldeed slechts één ster!

Genoeg voorlopig om over na te denken.

Weer thuis steek ik een kaarsje op voor haar.

T.R.