Blog – Wegwijzer

Marja is huisarts in de stad. Vanuit haar huisje aan de dijk kijkt ze uit op een prachtige kerktoren, je kunt die bijna aanraken. De helderblauwe lucht maakt het plaatje compleet.

Deze toren zet iets in haar stil, merkt ze, heeft iets mysterieus en laat haar gedachten dwalen over haar eigen leven, haar werk en alles wat op haar afkomt.  Zelf denk ik nu aan Friesland waar kerktorens je de weg wijzen, nog steeds.

Het is Marja’s vrije dag en dit ogenblik is haar lief vertelt ze. Het geeft ruimte in haar hoofd  en nieuwe energie in haar omgang met mensen. In haar spreekkamer komen ze van jong tot zeer oud met aandoeningen variërend van eenvoudig tot heel complex.

Al mijmerend beseft ze hoe naast kennis, vermogen tot aandacht ons pas verder kan brengen, ons meer menselijk kan maken. Het betekent zo iets als je open stellen voor de ander, waarbij je je eigenbelang uitwist. Simone Weil, als joodse geboren in Polen, heeft eens gezegd dat aandacht licht brengt in de ziel. Dat zegt zoveel als ,‘wil je de ander echt zien dan kun je niet met jezelf bezig zijn’. Dit is een gouden regel voor Marja. ‘Mensen verwachten iemand met wie ze makkelijk kunnen praten’.

Eenvoudig is dat niet altijd, soms zou ze graag iets meer van geduld zien , iets meer van vertrouwen in het vanzelf weer voorbij gaan van klein ongemak. En dan nog willen mensen zekerheid met kant en klare oplossingen, liefst direct. Het is de plaag van deze tijd, vindt ze. Internet kan ook niet helpen omdat van veel dingen  nog maar weinig wordt begrepen. We zijn vergeten, merkt ze op,  dat wij allemaal in wezen heel kwetsbaar zijn, beeldend uitgedrukt: ‘slechts  denkend riet’! En dan juist kan bij heel kwetsbare mensen veel verborgen waarde zichtbaar  worden waar je stil van wordt, hoor ik haar zeggen. ‘Het maakt je bescheiden’,  zijn haar woorden. Jawel, ook medici zijn beperkte wezens.

Bij haar werk ervaart ze veel steun in de gehele praktijk zelf, het woord ‘samen’ kan magisch werken. Af en toe gaan ze er met z’n allen op uit, laatst nog heel bijzonder bezochten ze een nazi-vernietigingskamp. Dat heeft veel indruk achtergelaten, zicht gegeven op het duister van zieke geesten, iets waar je nooit over raakt uitgepraat.

Ook wij weten niet wat in ons verborgen ligt, bedenk ik. Zijn wij wel zo normaal als we dachten? Soms is het goed om naar jezelf te kijken met het oog op een breder welzijn.

Wat is het dan goed dat er mensen zijn die ons op het goede spoor kunnen zetten, iemand die boven ons uittorent en richting geeft. Iemand als Abel Herzberg, zelf ontkomen aan het diepste duister, die het zoekt in het kleine, in bescheidenheid, in het broeder en hoeder zijn voor elkaar, in nabijheid, een gebaar. Ofwel, iemand met het vermogen tot echte aandacht, die voor je open staat, je wil ‘zien’ nu jouw leven kwetsbaar is geworden en als het kan een eindje met je oploopt.

Weer thuis zie ik in gedachten Marja en die prachttoren duidelijk voor me en bewonder ik in stilte de magie van de wegwijzer!

T.R.