“God bij Bakkum aan Zee”




Overdenking door Tina Geels op 12 juli 2020


Tina Geels over haar leven:

Elke dag stem ik mij af op datgene wat er van mij wordt gevraagd in een houding van geven en ontvangen. Belangrijk hierbij is de dagelijkse oefening van de Iyengar Yoga en het blijven zoeken van de stilte. Het is de grondtoon van mijn leven waardoor ik in verbinding ben met het mysterie. de bron die mijn spiritualiteit dagelijks voedt, God. Ik voel mij op een nieuwe, mystieke manier thuis in de Joods- christelijke traditie.

Daarnaast geven de mensen met wie ik optrek en die mij nodig hebben mij inspiratie bij de voorbereiding van de vieringen en diensten waarin ik voorga. ik volg uiteraard het nieuws en de ontwikkelingen in de samenleving. De verschuivingen in het religieuze landschap vooral dichtbij huis fascineren mij. Ik denk dat er een nieuwe periode van religiositeit aanbreekt. Veel, vooral jonge mensen zoeken geborgenheid, een plek, een gemeenschap waar de kwetsbaarheid van hun eigen leven er toe doet. Een plek waar zij hun levensvragen kunnen delen en waar zij zelf ook iets voor een ander kunnen betekenen. De discussies met betrekking tot de Interreligieuze dialoog zoals zichtbaar bij: Nieuw Wij, vind ik van groot belang voor de toekomst van een verdraagzaam Nederland.

De verbinding van Global en Personal in het werk van Karen Armstrong- samengevat in een levenshouding van compassie is voor mij een grote bron van inspiratie. Als ik terugkijk zijn er twee duidelijke lijnen in mijn leven. De dans en de religie. Mijn religieus besef omvatte een groter geheel dan ik in woorden kon uitdrukken.




Hoewel Bakkum aan zee heel gezellig kan zijn, weet ik van vrienden. Zelf heb ik een ander gevoel bij de tent van God. Een dierbare herinnering wil ik graag met jullie delen.

Als kleine meid van zeven zat ik soms op zondag in de oude kerk van mijn jeugd. Weggekropen, tegen mijn moeder aangeleund. Ik zat daar best, dat ene plekje van samen voelde super veilig. Deze herinnering heb ik altijd bewaard
in mijn religieuze plakboek.

Dicht bij mijn moeder- werd later dicht bij God, in een ruimte waar je veilig bent. De tent van God komen we tegen in de oude verhalen van de Bijbel. Zij werd steeds weer opgezet en afgebroken in de woestijn op weg naar het
beloofde land. In die tent reisde God zichtbaar mee, als steun in de rug.

Het werd een lang verhaal, met profeten en zieners onderweg. Een verhaal over Jezus als waarheid, als weg en leven voor ons. Een verhaal over geweld en pijn, als een beest dat ons leven bedreigt. Een verhaal over jaloezie,
het zaaien van verdeeldheid, ook dichtbij huis.

Een verhaal over angst, word ik ziek of gaat het goed? Dit lange verhaal komt tot rust bij de ziener op Patmos. De toon wordt nu zachter, de beelden zijn rijk van kleur. Groots en meeslepend is daar de stad van de mens: Jeruzalem daalt neer uit een hemel zonder grenzen. Een stad, waar tempel, kerk en moskee in elkaar zijn opgegaan. Centrum van de wereld waar het veilig is voor iedereen, waar de kinderen spelen in het gras aan de rand van de stad.Jeruzalem, stad van vrede- Dat is het perspectief wat ons wenkt… Too much? Misschien.

Daarom: dat andere beeld in één adem genoemd, haast in de schaduw van zichzelf: Zie de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen… Ik voel mij begrepen… Met die paar woorden ben ik terug in de oude banken van de kerk van toen maar nu verdiept- meer innerlijk. Alsof er hier iets opengaat wat er altijd is geweest. Het doek van de tent was opengeslagen en heeft mij uitgenodigd naar binnen te gaan. Zo ging ik mee op avontuur met de Ene Nabije, God genoemd.

bracht mij waar ik anders niet was gekomen, op plekken bij mensen in nood. Ook ver weg, waar de tent van de Ene heel anders wordt beleefd. Bij de Indianen in Amerika, bij de sjamanen, bij de monniken in het klooster, en bijde zigeunerkinderen in Roemenië, onder het vuil maar met ogen die glimmen van plezier. Die ene tent van samen groeide als een veilige koepel over mijn leven. Als beeld van de Ene, haar vleugels – over mij heen gevouwen. Sjechina- Geest van nabijheid, voor als je het zelf niet meer weet. Waar is de tent van God, de plek van samen dan vandaag? Een wereld in nood, de straten verlaten, onzekerheid over alles. Gaat Corona voorbij of komt het weer terug, het beest wat op ons jaagt? Een wereld waar jonge mensen zoeken naar houvast. Een wereld waar kinderen op de vlucht zijn, niemand om bij weg te kruipen.

Waar is die tent waar je kunt schuilen tegen zwaar weer? Een plek in de stad waar je elkaar nog kunt vinden voorbij aan Godshuizen verlaten of omgebouwd tot een bed en breakfast voor de buitenlandse toerist. Dat zal hier trouwens niet zo gauw gebeuren in de NK. Waar is de tent van God? Ik denk aan het gedicht van een oude vriend, Bas. Ik las het van de week. Een fragment uit: Wegkijken, stilzwijgen:



Zolang ondergronds de zwarte pijn van eeuwen her… en dan ineens sta je daar op de Erasmusbrug, Saïda met een design hoofddoek, lachend samen met Abdoellah, zichtbaar en hoorbaar in eindeloos lint van anonieme jonge mensen….Elders
in de Bijlmer op afstand en zo nabij, zien onverwacht duizenden jongeren elkaar voor het eerst en praten en zingen door hun mondkapjes heen. Verbinden dwars tegen wegkijken en stilzwijgen in… luisteren elkaar te voorschijn. Pijn en woede tilt hen naar een onbekend, oplichtend later. Vanaf daar waait een ondergronds spoor van verlangen naar waarachtig leven…

Daar op de Erasmusbrug, daar was toen de tent van samen …Er is iets open gegaan wat al die tijd op slot leek te zitten. Liefde en nabijheid naar elkaar die er altijd is geweest, daar in de wind op de brug van Rotterdam. De
tent van samen is de tent van de Ene Nabije God- waar je het niet verwacht in pijn en in verlies, toen je troost vond bij elkaar. Toen je samen zo gelachen hebt op dat ene feest. De tent van God is in een warme liefdesnacht
op een zachte zomeravond. Want de Ene nabije houdt van het hele leven. Zij masseert wat hard is en versteend, maakt soepel en zacht, zoals het leven is bedoeld. Zij bewaart ook jou bij het grote verhaal van liefde en aandacht voor elkaar een oud verhaal, teruggevonden in deze gekke tijd.

De tent van God is bij ons, onder ons en in ons. Soms zo vanzelf dat je er niet bij stil gaat staan. Gewoon, ik houd je even vast, ik loop nu met je mee. Gewoon, omdat we elkaar nodig hebben. Gewoon als een oud anker in het
nieuwe normaal. Soms zijn er van die momenten dat je zelf de tent van de Ene mag zijn. Jij in je kracht maar ook in je kwetsbaarheid, jij met een luisterend oor. Jij, als de tent van samen: slaat haar doek voor je open. Zij laat je binnen in de ruimte van de Ene liefdevolle God. En als je moet wachten- wacht dan. Tot zij het tentdoek voor je openhoudt en je uitnodigt om binnen te gaan. De tent van God, dus toch op de camping bij Bakkum aan zee. Ja, het zijn die momenten waarin je thuiskomt, ondanks alles wat er om ons heen gebeurt.

Ik ben dankbaar voor de momenten op mijn weg waar ik thuis mocht komen, bij de ander en zomaar in de grote stilte zelf. Die momenten waar ikzelf het tentdoek open kon slaan misschien ook wel voor jou. De momenten waar we samen de tent van de Ene mochten zijn. Vrijzinnig Delft sluit daar vandaag bij aan .Ik ben dankbaar voor de vele momenten van nabijheid en vertrouwen ook met de jongeren van de Pizzaclub. Ik denk aan de gesprekken, de lessen van de woestijn vaders, de wekelijkse meditatie en de retraites, winter en zomer .De Nieuwjaars-ontmoeting en de afsluiting van het seizoen.

Jullie trektocht gaat verder, alleen en met elkaar in de gemeenschap. Blijft bij elkaar en wees open en gastvrij. Misschien denk je nog eens terug aan de tent van samen. Zie de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen. Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen en de dood zal niet meer zijn. En Hij zei: Zie ik maak alle dingen nieuw. Ik ben de alfa en de omega, het begin en het einde. Wie dorst heeft, geef ik te drinken uit de bron die leven geeft…

Jij bent die stem, de tent en tegelijk word je uitgnodigd om binnen te gaan voor nu en altijd.

“De moeite waard om door te geven”


De moeite waard om door te geven is een boek over tradities. Om precies te zijn gaat het over de remonstrantse traditie. Die kende eens voorspoedige groei, maar is sinds het einde van de twintigste eeuw in de versukkeling geraakt. Tenminste, als de aantallen en vitaliteit van de leden de maatstaf zijn. Want ook wanneer tradities niet groeien en bloeien, zijn er mensen die ze de moeite waard vinden. Over hen gaat het en over de geloofsgemeenschap waarin ze een geestelijk thuis vinden.


Het slotdeel handelt over geloofsbelijdenissen. Daar gaan remonstranten zeer precies mee om. Het zijn dan ook uitdrukkingen van hun zeer genuanceerde wereldbeeld, waarin wat gezamenlijk is en persoonlijk nauwkeurig onderscheiden wordt. Martijn Junte (1972) is godsdienstsocioloog. Hij noemt zichzelf een postchristelijke theoloog met gevoel voor traditie. Hij begon met dit onderzoek als promovendus aan de Universiteit Leiden. Hij was daarna remonstrants predikant. Inmiddels werkt hij als predikant bij de Vrijzinnig Hervormde gemeente in Delft, is docent godsdienst in Rotterdam Zuid en bovendien yoga docent.







SCHRIJFSTER SARA MAITLANDOR


Ze trekt zich terug en zoekt de stilte op
om te ervaren wat dat met haar doet.


Bij de schrijfster Sara Maitland kwam de stilte onverwacht haar leven binnen. Ze geeft zelf aan dat ze altijd geluid, drukte en debat had ervaren in haar leven. In haar ouderlijk huis, in een gezin met opgroeiende kinderen, in een huwelijk met een priester: het was nooit stil. Tot dat van de ene op de andere dag veranderde. In het boek Stilte als antwoord gaat ze op onderzoek naar de stilte. Ze trekt zich terug en zoekt de stilte op om te ervaren wat dat met
haar doet. Maar ze vergelijkt ook haar eigen ervaring met die van anderen: van monniken tot avonturiers. Het resultaat van haar onderzoek is dit fascinerende boek. Het leest vlot weg. Het is inspirerend en eerlijk. In de leeskring bespraken we onze ervaringen met het lezen en dachten we na over wat we er tegenkwamen. We lezen vier avonden met elkaar het boek ´Stilte als Antwoord´ van Sara Maitland en delen ervaringen met het lezen en gedachten over het gelezene.