De langste weg

Delft, 1ste Advent
Mc. 8: 34- 38
Overdenking

De weg van het licht - Sainte-Marie-Madeleine - Vézelay

De weg van het licht – Sainte-Marie-Madeleine – Vézelay

Kort geleden kreeg ik weer een mail van mijn vriendin, collega uit Roemenië.
Kinga is vrijzinnig predikant, in een oud armoedig Hongaars dorp.
In de zomer een idylle in de groene vallei, in de winter koud, daar tussen
in ook troosteloos verlaten.
De oude mensen kunnen niet weg want hun pensioen is te laag.
Maar schrijft zij, we houden elkaar vast vanuit een sterk geloof.
Vrijzinnig en een sterk geloof, hoe kan dat samen gaan?
De mensen in haar gemeente hebben een hechte band, dat helpt.
Voor een sterk geloof heb je elkaar nodig.
Daarom is het een sterk gebaar dat Annalena steun krijgt voor haar zending vanuit onze gemeenschap.
Een geloof wil gevoed worden, daarom zijn de gesprekken onderling belangrijk.
Je wilt elkaar kennen en gekend worden.
Je wilt kunnen wegkruipen zonder vragen.
En als je ziek bent of je rot voelt, dat het we het weten van elkaar.
Een schuilplaats bij elkaar tegen slecht weer in je leven.
En gewoon gezellig samen zijn en grapjes maken.
Daar verlangen mensen naar, vooral ook jonge mensen.
Niet eerder werd ik zo vaak gebeld en gemaild als de laatste maanden.
Ik vond jullie op internet, kan ik een keer meedoen met de meditatie,
kan ik een gesprekje met je hebben?

Toch is er meer nodig voor een sterk geloof- dan alleen een gemeenschap.
Ik denk aan een column in mijn krant, al weer even geleden.
Behoefte aan innerlijkheid, staat er boven.
Ik zou liever spreken van een verlangen naar innerlijkheid.
Een ruimte, waar je op adem kunt komen.
Een stille plek van binnen, iets wat op jou wacht- tot je er binnengaat.
Daar had Kinga het ook over. Het gebed speelt bij hen een grote rol.
Voor ieder individueel en in de gemeenschap met elkaar.

Als je alleen maar loopt te rennen is het lastig die innerlijke ruimte op
het spoor te komen.
Contact maken met dat poreuze verlangen naar innerlijkheid gaat niet
vanzelf. Daar moet je de tijd voor nemen.

Er kwam ook iemand naar me toe, zij zei: mijn vriendin heeft het geloof in
God gevonden, het doet haar zo goed. Dat wil ik ook.
Ze zei het op een manier van: hoeveel kost dat?
Maar geloof is niet te koop.
Gaan geloven is- zachtjes gaan aanvoelen dat jouw leven niet samenvalt
met wat je allemaal elke dag moet doen.
Zachtjes gaan voelen dat er nog iets anders is wat op je wacht.
Het is kijken en luisteren naar de dingen van het leven zoals het komt.
Kijken en luisteren naar wie naast je zit, ook vandaag.
Sterk geloof is niet te koop.
Mijn vriendin, collega Kinga, weet dat natuurlijk ook.
Zij vertelt mij over de vele jaren dat zij meeleeft met de mensen in het dorp,
met de seizoenen die komen en weer voorbij gaan.
Verbonden, via internet en F book, met de grote wereld in de stad, met haar vriendinnen ver weg.
Ook daar leven de mensen met veel zorgen, met twijfel, pijn en verdriet.

We komen het allemaal tegen ook in de oude verhalen van de Bijbel.
Juist dit boek staat vol met verhalen over onszelf en over die innerlijke weg.
De weg die je helemaal alleen gaat maar die je ook weer niet zonder de
ander kunt gaan.
Groeien in geloof- is het gaan van een weg en vraagt tijd, inzicht en
compassie ook met jezelf.
Het is een bekend citaat van de grote mysticus en diplomaat
Dag Hammarskjöld uit zijn dagboek Merkstenen:
De langste weg is de weg naar binnen.
Steeds weer moet je opnieuw vertrekken, ook al ben je aangekomen.
Het gaan van deze weg, ligt onder de wijze woorden van Jezus.
Woorden van de weg die hij ook zelf is gegaan.

Wie zijn leven wil behouden, die zal het verliezen maar ieder die zijn
leven verliezen zal omwille van mij en het evangelie die zal het behouden.
Als je deze woorden los leest of hoort klinkt het idioot.
Kom op zeg, ik heb altijd voor anderen gezorgd.
Nu ben ik aan de beurt.
Of: als ik niet voor mezelf opkom, zak ik weg.
Raak ik verloren want niemand ziet mij meer.
Ik wil ook niet delen waar ik zelf hard voor heb gewerkt.

Ga je dan niet voorbij aan iets wat veel belangrijker is?
Is het niet iets van weglopen bij jezelf als je zo redeneert?
Pas als je wilt luistert naar dat iets wat je uitnodigt naar binnen te gaan,
Dan kun je deze woorden van Jezus hebben, zonder al teveel verzet.
Het zijn bouwstenen voor een sterk geloof, in al zijn kwetsbaarheid.
Dee woorden van Jezus horen thuis in het leerhuis van de liefde-
en zij wonen in een eeuwenoud verhaal.
Een verhaal als kompas voor jouw zoektocht.
Dat vraagt inkeer. Maar je zult terugkeren als een nieuw mens.
Alsof je onder de douche hebt gestaan.
Kleine onverwachte momenten wijzen je de weg.
Kijk en luister alleen maar.

Zoals die paar woorden van mijn Hongaarse collega met mij mee gaan:
Met een sterk geloof kunnen we het volhouden ook al zijn de
omstandigheden ronduit slecht.
Kijken en luisteren naar iets dat je naar binnen roept.
Op die weg horen deze woorden van Jezus thuis:
In het leerhuis van de liefde komen ze tot hun recht.
Doe een stapje terug en probeer alleen maar te kijken
om je heen, en naar jezelf.
Niet met harde oordelen maar liefdevol.
Misschien ontdek je hoe somber je eigenlijk bent.
Misschien komt er verdriet boven wat je altijd had weggestopt.
Gevoelens waar je niet mee uit de weg kunt.
Het mag er allemaal zijn.
Ook in de oude tijd van Jezus was dat heel gewoon.
Jezus zit aan tafel met wie het moeilijk heeft.
En ook tegen hen zegt hij: doe een stapje terug en kijk om je heen:
Je hoort erbij.
Je bent opgenomen in een groter geheel dan jouw eigen kleine ik alleen.
Dat kun je voelen.
Dit besef geeft ruimte om de weg naar binnen te gaan.
Dat is Advent- verlangen naar het innerlijk Licht toelaten.

Ga je dit ervaren dan ben je aangekomen in de leerschool van het leven.
Ga voorbij de vormen van de dag, zegt de dichter Rumi ergens,
en je vindt rozenruin na rozentuin.
Daar is een plek- waar jij wonen mag. Dicht bij God, dat iets wat met je meegaat.
– Ik ben die ik zijn zal, is zijn naam …
Als vaste grond onder mijn voeten.
Een sterk geloof groeit dan als een roos in de woestijn.
Dank zij al die twijfel, ongeloof en ronddwalen in het niets.
Dat zijn juist de bouwstenen voor een sterk en tegelijk kwetsbaar geloof.
Advent is- ruimte maken voor dit verlangen naar innerlijkheid.
De woorden van Jezus zijn dan als voedsel voor de ziel.
Voor jou en voor mij voor nu en altijd.