Fundament voor kwetsbaarheid

Delft 20 okt. 2019
2 Sam. 5: 6-16

Fundament voor kwetsbaarheid, het kwam er zo maar uitrollen aan het eind
van de voorbereiding.
We waren even stil om deze drie woorden goed te proeven.
Jeruzalem, fundament voor kwetsbaarheid.
Geen stad waar zo gevochten is.
Stad van vrede, wat is je basis, waar ben jij op gebouwd?
Vanmorgen zijn we bij het begin.
David trekt de oude vestingstad Jebus binnen met zijn mannen.
Strategisch gelegen op een heuvel.
Ook lammen en blinden hebben er een veilige plek gevonden.
In de steegjes achteraf zijn ze weggekropen,ze leven van de vuilnis.
Hun systeem van overleven geeft tenminste wat rust.
Meteen staat het verhaal op scherp als David in aantocht is:
Je komt er niet in, roepen de bewoners.
Sterker nog lammen en blinden zullen je wegjagen.
Met een slimme truc weet David de stad binnen te dringen.
En dan omgekeerd luidt een oud spreekwoord:
Lammen en blinden die komen het huis van David niet in.
Welk huis wordt hier bedoeld en gaat het hier wel echt om kwetsbare mensen?
Dit spreekwoord zegt iets anders, dan we letterlijk vermoeden.

Daarom die tweede lezing uit dat oude lied:
wat heb je aan een God die ongrijpbaar is?
Liever een beeld, een sterke leider, een duidelijke overtuiging,
een lifestyle waar jij bij wilt horen.
Het oude lied vult in:
Hun goden zijn door mensenhanden gemaakt.
Zij hebben een mond maar kunnen niet spreken.
Ze hebben ogen maar kunnen niet zien, oren maar kunnen niet horen,
niet ruiken, niet tasten niet voelen.
Er is geen enkele empathie of compassie.
Het is het systeem zelf wat veiligheid geeft, armoede- of zelfs een handicap.
Daarom zijn de lammen en blinden uit ons verhaal zo agressief.
Je komt er niet in. Blijf van me af!
Iemand van ons vertelde over een jongen in een ziekenhuis in India.
Hij was doof. Zijn ouders wilden dat hij geopereerd zou worden.
Hij wilde dat zelf niet, voelde zich veilig in zij leven zoals dat was.
Kom niet te dichtbij, blijf uit mijn buurt.

Pijnlijk herkenbaar als je ongewild alleen door het leven gaat.
Of als je moet leven van de straat, als je dakloos bent geworden.
Als je toch terugkeert naar je oude leven van verslaving, want dat is veilig.
Jij met je goede raad, weet je het soms beter?
Systemen- geven veiligheid ook voor ons …
Het viel weer stil bij de voorbereiding.
Toen noemden we de prestatiedruk juist bij veel jonge mensen.
Maar ook wijzelf, waar je allemaal aan moet voldoen.
Hoe jij zichtbaar wilt zijn op F book.
Want je wilt toch ergens bij horen?
Jij met je kwetsbaarheid, jij met je verdriet en je pijn.
Je gaat niet zeggen dat je je niet goed voelt. Daar rust een soort van taboe op, zo legde mijn krant gister nog eens uit in een stuk over de twintigers, dertigers  in Amsterdam.
Alles moet kunnen, en je zorgt er maar voor dat je leven klopt.
Als we goed naar de psalm luisteren, zijn deze systemen de lammen en de blinden.
De goden van onze tijd, mensen en wensen waar wij ons aan uitleveren.
de grote mond en sterke arm.
Laat ieder zijn eigen problemen maar oplossen. Stuur ze terug bij de grens, wij hebben genoeg aan onszelf. Kun je nog zo redeneren in een mondiale gemeenschap die tot één global family is geworden?
En toen viel het weer stil bij de voorbereiding.

Want waar ben jij zelf in dit verhaal?
Jeruzalem als stip aan de horizon, land aan de overkant van melk en honing.
Als een wenkend perspectief.
Je gaat niet zomaar mee want jouw patronen en systemen, hoe moet dat dan?
Als de kinderen van Israël eenmaal op weg zijn in de woestijn, roepen ze al gauw, laten we terug gaan naar de vleespotten van Egypte.
we werden uitgebuit als slaven maar hadden wel elke dag te eten.
Het voelde als veilig.
Heimwee, terug naar vroeger toen alles nog duidelijk was.
Lekker Nederland met de toppen van de duinen en maar een religie die echt telt.

Jeruzalem, als stip aan de horizon.
Waar het leven gaaf is. waar ruimte is voor elkaar.
Vandaar dat rare spreekwoord: Lammen en blinden komen er niet in.
Geen systemen maar vrijheid.
Niet ver weg maar hier en nu. Ook in ons eigen leven.
Dan kruipt dit verhaal onder onze huid met kritische vragen:

Hoe zit jij dat bij onszelf?
Patronen en systemen zijn niet perse, negatief. Ze geven houvast.
De veiligheid van een vaste baan, mijn gezin, de groep waar ik bij hoor?
vereniging, kerk, partij. Klopt het nog wel?

De rust om hierover na te denken heb je niet altijd.
Moet jij je bakens eerder verzetten dan voor jouw is gepland.
Je pensioen bijvoorbeeld. Hoe ga je dat doen?
Van de week had ik een gesprek met een jonge vrouw, zij vroeg om een steun
in de rug die bij haar zoektocht zou passen. Ja, en een groep om bij te horen,
een gemeenschap waar je naar elkaar omkijkt.
Zoveel mensen lopen verloren zonder richting, zonder koers in hun fragiele bestaan.
Vanmorgen zijn we, na de verkenning van het middenveld dicht bij de bron:
De stad van mijn hart als kompas.

Jeruzalem als een magneet en bergkristal tegelijk.
In alle facetten van ons leven wil zij stralen.
De pijlers waarop zij is gebouwd zijn kwetsbaarheid en liefdevolle aandacht,
naar elkaar en naar jezelf.
De stad van vrede wacht in jou, als een diep verlangen naar heelheid,
naar de eenvoud van geluk voor jou en voor mij.
Zij wil jouw en mijn leven zuiver maken door net even verder te kijken dan het gewone van alledag.
Soms heb je van die doorkijkjes, dat het even opflitst, even een moment met een gouden randje, even geen bijgedachten- waar je weer somber van wordt. Even geen lammen en blinden over de vloer.
Misschien als je een lichtje opsteekt voor een geliefde of voor jezelf.
Er komt iets vrij diep van binnen… heel dichtbij.
Licht dat breekt zomaar in mij.
De oude stad Jebus als nieuw begin, als stad van mijn hart blijkt dan helemaal niet moeilijk in te nemen.

Er is een  weg, een manier om Jeruzalem als fundament voor kwetsbaarheid
zelf te gaan herkennen. Ik denk aan een foto in mijn krant:
hoe huisdieren even op bezoek komen bij hun baasje die in het ziekenhuis ligt.
Even de stad van vrede zomaar aan je bed.
Ver weg in een oud verhaal wordt de eerste steen gelegd voor dit Jeruzalem, stad van vrede. Fundament voor kwetsbaarheid.
In die lijn staan de profeten, in die lijn heeft Jezus zijn leven geleefd.
Bij het breken en delen van het brood, van ons eigen leven, daar komt ruimte voor de stad van vrede.
Stad als plek waar je thuis komt bij jezelf, bij elkaar en zo bij de Ene die het leven draagt.
Vandaag raken we aan de onthulling van al de verhalen die vooraf zijn gegaan van de kleine David weerbaar tegenover de grote Saul vanuit dit geheim.
Jeruzalem fundament voor kwetsbaarheid.
Een kostbaar oud kompas voor jou en voor mij met het oog op vandaag en morgen.