Gaaf zul je zijn

Delft, 23 febr.2020
Gaaf zul je zijn

Overdenking

Doornburgh - Binnentuin - Karin Blom

Doornburgh, binnentuin, ontwerp Karin Blom van Assendelft, foto Lucie Th. Vermij

Leg je de lat niet te hoog?
Vraag je niet teveel van jezelf? Vraagt het leven überhaupt niet teveel van ons?
Presteren om er door te komen, examen, leuk, interessant gevonden worden.
Krom liggen voor je hypotheek.
Maar ook in morele zin, ik wil het beste uit mezelf halen, you get what you want
een toverwoord, uit een opleiding tot coach die ik lang geleden volgde, samen met
vooral jonge mensen uit het bedrijfsleven.
Aanpakken, niet zeuren. Geloof in wat je doet!
Natuurlijk is het fijn als je ambitieus bent, je wilt je ambities ook leven maar het is
nooit het laatste.
Dat bedoelde mijn moeder al toen ik nog klein was: tandje minder mag ook wel.
Ook in geestelijke zin ligt de lat soms erg hoog.
Er kwam iemand bij me voor een gesprek. Ik weet niet hoe lang ik nog te leven
heb maar for the time being, wil ik echt een christelijk leven leiden.
En ze vertelde mij hoe dat eruit zag.
Ze deed haar best maar ergens voelde het niet goed.
Ik bracht de tekst in, die we zojuist hebben gelezen:
Wees dan volmaakt zoals je hemelse vader ook volmaakt is.
Een struikeltekst, woorden waar je over valt. Daar waren we het over eens.
Wees perfect, het sluit wel akelig goed aan bij de drive van onze tijd.
Nog beter, nog meer. Alles moet kloppen.
Tot het niet langer gaat. Er knapt iets, burn out in alle leeftijden.
En daar zit je dan.
Hoe kun je die spanning van het leven, die ook in je lijf gaat zitten, loslaten?
Wat moet je doen en misschien nog meer wat moet je laten?

Wees dan volmaakt, als hier geen vloertje onder ligt van een geestelijk leven,
ga je gemakkelijk onderuit, glij je uit als over een bananenschil.
Want het is niet te doen- too much.
Je moet, zonder inhoud- zonder liefdevolle verbinding, roept weerzin op.
In ons gesprek legde ik haar uit dat met deze paar woorden, midden in de Bergrede-
iets ander is bedoeld. Er staat in het Grieks, de taal van het NT. teleios, dat betekent: doel. Bestemming.
Wees dan volmaakt is een uitnodiging en betekent:
Kom tot je bestemming, leef zoals het goed is voor jou …
Je mag je afvragen, als je ’s avonds in bed de dag nog eens langsloopt.
Was dit de bedoeling van deze dag voor mij?
Heb ik het goede gedaan?
Niet om perfectie na te streven, daar gaat het helemaal niet over in de Bijbel.
Maar wel om in verbinding te blijven met de voeding van binnenuit, met jouw kompas.
Een stukje zelfonderzoek hoort ook bij een geestelijk leven.
Je overweging kan overgaan in een stil gebed.

Het gesprek maakte haar lichter.
Eigenlijk is het heerlijk, ging zij verder.
Ik geniet van de mensen om mij heen, het geeft mij zoveel.
Daar is verbinding- liefdevolle betrokkenheid en aandacht.
Niet – omdat je perse een christelijk leven wilt leiden maar omdat je de stroom
van liefde toelaat in jou. Je laat je raken, je verbindt je.

Thuis dacht ik nog na over dit gesprek.
Ik zocht de tekst over perfectie op in de grondtaal van het NT, het Grieks.
Om mijn antwoord nog eens te checken.
Ja, teleios- is inderdaad tot je bestemming komen.
Tot mijn verrassing zag ik in de kantlijn een verwijzing naar Deuteronomium 18: 13.
Ik las naast het Hebreeuws, ook nu de Naardense vertaling.
Een gaaf geheel zul je zijn, met de Ene je God!
Een gaaf geheel, dat spreek meer aan dan; de harde eis: je moet perfect zijn.
De omgeving van deze warme woorden: een gaaf geheel zul je zijn is dan weer niet
zo fris. Dat vraagt om meer uitleg, die voorbij gaat aan de focus van deze morgen.
Een gaaf geheel zul je zijn met de Ene je God.
Gaaf,Tov, goed. Tot je bestemming komen. Vanuit die onderstroom, dat het OK is.
Dan kun je rustig gaan slapen. Morgen is er weer een dag.

Teleios- doel, weg. Een leven lang onderweg, als een pelgrim naar jouw bestemming.
Aangesloten op die onderstroom, diep in jou, wordt jouw weg steeds meer duidelijk.
je kunt ook leren aanvoelen of je op koers bent of er naast zit.
Jarenlang kun je naast jezelf leven en je hebt het niet in de gaten.
Er moet brood op de plank maar het vraagt teveel.
Een relatie waar je zelf eerder de stekker uit had moeten trekken, maar ja… wat dan?

Als twintiger stond ik voor de klas van een middelbare school, levensbeschouwing.
Gelukkig kwam ik er al gauw achter dat dat niet mijn weg was.
Ook mijn zoektocht ging niet langs een pad met alleen maar rozen.
Er waren harde distels en doornen.
Ik leerde ervan en werd mij steeds meer bewust van hoe mijn weg dan wel moest gaan.

Sommige mensen voelen vanzelf aan- wat bij hun levenstocht hoort.
Veel vaker maak je een omweg, dwaal je rond en weet je niet wat de volgende stap is.
Sta je open, laat jij je aanspreken door die stem, diep in jou?
Door de mensen om je heen.
Hé ben jij wel goed bezig?  Een vriend, moeder of collega…

Een geestelijk leven is niet te koop, – niet you get what you want.
In tegendeel.
Een geestelijk leven willen leiden vraagt moed en vertrouwen en gaat altijd over verbinding, met wie naast je gaat in jouw leven.
Met wat boven je is aan ruimte, licht en lucht. Verbinding met jou diepste zelf.
Niet als geleide meditatie maar in het besef dat je bent opgenomen in die stroom van liefde,
die onderstroom in een bizar leven waar zoveel mensen naar verlangen.
Jonge mensen, ouderen – die (nog) zoveel van zichzelf moeten.
Maar niet weten waar het te zoeken, hoe het te benoemen.
Hoe dat ene, die Ene toe te laten.
Geen woorden geleerd voor medeleven, voor compassie.
Aangesloten op die stroom diep in jou geeft rust en evenwicht, waar je naar verlangen kunt en wat er soms zomaar is.
Dat is ook uitademen, om je heen kijken en diep naar binnen gaan.
’s Avonds in bed nog eens de dag langslopen en je hart openen.
God, is dit de bedoeling geweest van deze dag?
Die ruimte kun je geven aan jezelf en vooral ook aan elkaar.
Even geen oordeel…
Ik sprak iemand die net als ik veel onderweg is.
Hoe is dat zoveel uren alleen in de auto?
Hij zei: dat geeft mij de ruimte om te bidden. In de file uit de file.
Hoe dichtbij kan het zijn….

Afgelopen weekend waren we met een groep uit de gemeente bij de monniken in Chevetogne.
Stilte in het vele zingen. Het bracht ons vanzelf diep naar binnen.
Het voerde ons vanzelf mee naar die onderstroom die er altijd is in jou en in mij.
Je rust in God …
Een gaaf geheel ben je al, alleen was je het even vergeten.

De woorden van Jezus zijn geen strenge regels voor onderweg
maar ingebed in een veel groter geheel van een warm en aandachtig leven.
Een gaaf geheel zul je zijn, met de Ene je God.
Dus ook een geheel met God- in jou en om je heen.
God is er al- luidt de titel van een klein boekje voor de veertigdagentijd, van Laurence Freeman, Benedictijner monnik.
Leider van The World Community for Christian Meditation, een beweging in meer dan honderd landen actief.
Van harte aanbevolen voor kleine momenten van inkeer.

Leg de lat daarom niet te hoog maar laat je leiden door die stem van binnen, ook in jou.
Als je goed luistert word je geroepen tot datgene wat past bij jouw weg, op deze dag.
Wat past bij jouw zoektocht van vinden en van gevonden zijn.
Want een gaaf geheel zul je zijn met de Ene je God.
Wat een trefzekere uitleg van een lastige struikeltekst.
Wees volmaakt als uitnodiging om tot je bestemming te komen.

Zo staan we straks in de kring staan rond het teken van brood en wijn.
In verbinding met elkaar, in verbinding met de Ene, het geheim van ons leven.
We breken en delen het brood.
We drinken uit die ene beker, die ons verbindt aan dit geheim.
Hoe goed kan het zijn, ontspanning voor een leven dat op hol slaat.
Weet: dat je een gaaf geheel bent met de Ene, je God.
Leg de lat daarom niet te hoog, alleen dan kun je een woonplaats zijn voor God.