Houvast

Delft, 21 oktober

Viering van brood en wijn

Iemand zei tegen mij, naarmate ik ouder word moet ik steeds meer alleen doen;
ik heb geen partner met wie ik de taken kan verdelen. Ik vind dat moeilijk mijn kinderen wonen niet in de buurt. Niet alleen als je ouder wordt ook als je er alleen voorstaat als je jong bent met kinderen en een baan.
Hoe vol kan je leven dan zijn.
Waar haal jij dan nieuwe energie uit?
Structuur in je dagen misschien, – een vast ritme kan helpen.
Lieve vriendinnen of vrienden om je heen is een groot voorrecht.
Zo gaan we ieder een weg alleen, dat geldt natuurlijk ook voor mij. 
Laten we nog eens naar het tweede plaatje kijken. Je bent verbonden met zoveel mensen, plekken en ook gedachten- en het gaat maar door.
Ook jij loopt naar je werk- naar de super, naar stad.
Praatje hier of daar of liever even niet.
Heb je haast, moet je de trein halen sta je in de file stil.
Steeds dezelfde route en ritme van de dag geeft houvast en regelmaat.
Ik zat laatst bij de kapper, nog steeds in Utrecht oud lijntje maar een nieuwe kapster. Vroeg zij wat doe je? Ik zeg, ik ben predikant. Oh wat leuk, riep ze enthousiast. Ik weet er niet veel van hoor. Soms kom ik wel in een mis, prachtig al die rituelen. Protestant, nee daar vind ik niet veel aan.
En zo ging onze babbel verder. Een gesprekje als een cadeautje, bij de kapper
of zomaar in de tram of bij de kassa, even een mooi moment. Een verrassing. We kennen dat denk ik allemaal.
en nu hier vanmorgen bij elkaar, ieder in een eigen verhaal.
Even rust en bijtanken. Even weer dat warme gevoel, vertelde een van ons aan mij afgelopen week. Dat is genoeg.

Laten we nu nog eens naar dat andere plaatje kijken.
Misschien herken je het. De leerlingen rondom Jezus zitten in een kring en  delen brood en wijn.
Geen strakke lijnen- van hier naar daar. Geen figuren alleen op weg, beeld van het centraal station past er goed bij.
Dit beeld is haast het tegendeel. Rustig zitten ze met elkaar, intiem en afgesloten. Iemand zei tegen mij, nee ik vind de aanduiding gesprekskring achterhaald- het voelt voor mij gesloten aan.
Maar is dat zo?
Is het niet zo dat we ook de intimiteit van de kring nodig hebben?
Even schuilen. Maar toch ook open en gastvrij.
Net zoals de deur van de kerk of kapel niet meteen op slot moet.
iemand zei tegen mij: ik kwam naar de Lutherse kerk met mijn kinderen, een paar minuten te laat en we konden er niet meer in. Ik hoorde jullie zingen, het deed pijn, hoe moest ik dit aan mijn kinderen uitleggen?
Moet de deur dan echt meteen op slot?
Het zijn twee bewegingen, jij alleen in jouw structuur of zelfs systeem.
De regels als houvast, ook in een kerkdienst.
En daarnaast de kring met elkaar in gesprek of in de stilte.
De kring van even samen, van thuis zijn bij elkaar.
Natuurlijk kun je ook thuis zijn bij jezelf.
Vaak is dit heel gewoon maar we weten ook dat dit niet voor ieder vanzelfsprekend is.
Moet je je huis uit- loop je door de stad, kun je het niet vinden bij jezelf.
De kring geeft rust en ruimte; er is geen begin en er is geen eind.
Jij mag er zijn met jouw verhaal, je moet niets maar je kunt altijd iets delen.
Wij zijn die kring.
Weet dat het daarom altijd belangrijk is voor de ander dat ook jij er bent.
 
Ook vandaag staan we in de kring, we kijken elkaar aan als we het brood en de wijn doorgeven aan elkaar.
We breken en delen het brood, oudste ritueel van de vroeg kerk. we doen dit in het besef dat je aan iets groters toebehoort dan jouw eigen kleine leven alleen. Je hoort bij een groot lijf van liefde- je bent geborgen tussen haar rokken, ingevouwen in haar liefde (Julian van Norwich).
Het geeft ons rust en houvast en misschien gaat er wel iets open in je diep van binnen. Dat is iets  wat niet vanzelf gaat, soms moet je wachten.
Het was ook toen niet vanzelfsprekend.
Paulus had de grootste moeite om duidelijk te maken wat dit ritueel betekende.
samen brood eten maar niet teveel, een slokje wijn ook niet teveel. En het had te maken met dat grote verhaal van Israël, wegtrekken uit slavernij en verdrukking, toen die laatste nacht voor hun vertrek.
In het stukje dat we hebben gelezen wordt verteld waar Paulus tegenaan liep.
Hij zegt dan – als je honger hebt eet je eerst maar thuis. Hier delen we.
Je gaat je hier niet volstoppen zodat de een nog niets heeft en een ander dronken is.
Zie je het voor je?
en hij zegt dan: door dit te doen, – ben je deel van Christus en opgenomen, ingevouwen in de verbinding van de liefde.
In alle eenvoud een ultiem gebaar, zo we geven ook straks het brood voor onderweg door aan elkaar. Het brood en de wijn – is de liefde voor elkaar.
We staan vandaag even stil.
Die intimiteit hebben we van tijd tot tijd nodig- verbonden met elkaar met de lijnen van jouw leven, die zo anders zijn dan die van mij.
Een andere kleur, een andere taak in een ander verhaal.
Even samen op de weg.
Ingevouwen in die ene Geest van liefde.
Steeds als je het brood en de wijn doorgeeft aan elkaar – verbind je je aan deze geest van liefde, aan Christus in jou.  
Het beeld voor de deze nieuwe gemeenschap in Christus is juist de kring,
ieder is gelijkwaardig. Man en vrouw, arm en rijk, slaaf of vrij.
Dat was revolutionair in die tijd, bedreigend voor de leiders. En heel aantrekkelijk voor wie klem zat op wat voor manier dan ook.
Daarom groeide die Jezus beweging van liefde zo snel in het begin.
Totdat de kerk er anders over ging denken en een plan maakte om haar eigen rug recht te houden. Je kon vanaf dat moment alleen tot God komen door de bemiddeling van de priester maar zo was de kring van gelijken niet bedoeld.

In de kring rond het teken van brood en wijn geloven wij in de kracht van de liefde die de gemeenschap draagt. We mogen elkaar vertrouwen en op elkaar bouwen. We kunnen fouten maken en elkaar weer tot de orde roepen.
Dat doen we met elkaar, en om niet te vergeten wat de bedoeling is ook van onze geloofsgemeenschap blijven wij dit teken herhalen.
Door dit te blijven doen inspireren elkaar- met het brood voor onderweg.
Daarom is het belangrijk dat jij er vandaag bij bent.

Ingevouwen- in de kring van aandacht en liefde.
Maar daar binnenin ook ingevouwen in jezelf.
Hier mag je stil zijn, hoef je niet stoer te doen.
Ingevouwen- naar binnen omdat het ook daar diep van binnen, voorbij al je koude kamers, goed en warm voelt. Dichtbij God.
Ook die ruimte is er in een gemeenschap die weet van meer.
Heel geheimzinnig sluit Paulus dit belangrijke hoofdstuk af met de woorden:
en ik wijs je een weg die nog veel verder omhoog voert.
Hij werkt dit hier niet uit maar komt er later op terug.
Het hoort bij het geheim van de ingevouwen kring, aandachtig en toegewijd ook vanmorgen.
Je zult merken dat het kracht geeft voor onderweg.
Als jij verder loopt in jouw verhaal weet dan dat je gedragen bent door dit moment van aandacht en gebed.
wij doen dit niet alleen voor onze kring maar ook in verbinding met al die mensen die onderweg zijn naar een thuis, die verlangen naar een gemeenschap.
allemaal onderweg naar aandacht en een liefdevol leven.
Beide beelden nemen we mee. Structuur en straight forward maar alleen en de veiligheid van de kring.
Zo dragen wij elkaar door die ene Geest van liefde. Het maakt ons sterk en weerbaar en geeft kracht te blijven geloven in een wereld waar geen lichaam meer wordt gebroken of misbruikt, waarin geen onschuldig bloed meer wordt vergoten. Een wereld- waar het goed is voor ons allemaal.