Is dat zo?

Bron:
Zen Master Hakuin en het meisje (Door giacngo.vn) 
http://thezenuniverse.org/zen-stories-is-that-so/

Delft, 16 sept. 2018
Vredeszondag, is dat zo?

Overdenking
Het was stil in de trein toen ik van de week vroeg vanuit Bunnik vertrok.
Nee niet naar Delft, dat is niet handig; naar Amsterdam.
Het was stil, iedereen zat op zijn smartphone.
Het ziet er vreselijk asociaal uit maar is dat zo?
Ik had even hulp nodig, geen zin om mijn vouwfiets in te klappen en ook
geen kaartje extra gekocht. Van twee kanten helpende handen, zo open en aardig. Daarna doken we met z’n allen weer in onze phones.
Slim om je tijd in de trein goed te gebruiken.
Onverschillig, is dat zo? gewoon anders.
Hoe gemakkelijk plakken we beelden op mensen, zonder dat zij er erg in hebben.
Vanuit die beelden gaan we dan om met elkaar. Vaak zonder het te beseffen stappen we in het beeld wat een ander klaar heeft liggen.
Kortom de verwarring neemt alleen maar toe.
Plaatjes en beelden, we doen het allemaal, vaak onbewust.
Hoe iemand eruit ziet, waar hij of zij vandaan komt etc.
je wilt toch een beetje overzicht houden, het leven is al ingewikkeld genoeg.

Vanmorgen proberen we naar ons eigen leven te kijken.
Wat zou het mooi zijn als we ons opnieuw kunnen laten verrassen.
Met zo’n houding reageert de Zenmeester Hakuin in het verhaal.
De dochter van de kruidenier wijst hem ten onrecht aan als de vader van haar kind. Haar ouders zijn woedend.
Hakuin antwoordt alleen maar met de vraag: is dat zo?
Hij moet voor het kindje zorgen, en doet dit vol overgave en toewijding.
Zijn goede naam rolt over straat.
Uiteindelijk krijgt de moeder last van haat geweten en biecht de waarheid op bij haar ouders, die op hun beurt om vergeving vragen bij de zenmeester.
Zijn enige reactie is opnieuw de vraag: is dat zo?
Na de grote rel in het dorp heeft Hakuin niet zijn gelijk gezocht ook al heeft iedereen hem als een baksteen laten vallen.
Waar het over ging lag op straat: hij wordt beschuldigd.
Hij heeft geen oordeel, wel pijn en verdriet neem ik aan. Maar hij heeft dit gedragen totdat de dochter het niet meer uithoudt en over de brug komt.
Met zijn simpele vraag zet Hakuin alles in een ander daglicht.
Denk eens na: is dat wel zo? zoals jij het invult. Jij, ik- wij met onze beelden van elkaar. Ben jij wel zoals een ander over je spreekt.
Ik denk aan een stukje in de krant over alcoholverslaving, check je beeld is de boodschap.
De onaangename geur kan er ook op wijzen dat je suikerpatiënt bent.
Er zijn meer oorzaken van een geur die niet klopt. Ook hier kun je simpel de vraag stellen: is dat zo? wat ik over die ander denk.
Zo dichtbij is het verhaal van Hakuin en de mensen in het dorp.

Hoe komen wijzelf dichter bij de houding van deze wijze monnik?
Dat vraagt een stukje bewustwording van jezelf.
Hoe belangrijk is het voor je om je gelijk meteen op tafel te krijgen?
Kun je wachten? Kun je zelf dan de vraag stellen: is dat zo?
Hoe word jij je meer bewust van je eigen beelden, van alles wat je aanneemt over een ander? Door kritisch naar jezelf te kijken, – misschien moet je de vraag stellen: wat mis ik dan? Erkenning, aandacht of noem maar op.
Teleurstelling is vaak een bron van conflicten.
En door ruimte te maken in je dagelijks leven, ruimte voor bezinning en meditatie. Alleen en met elkaar.
Het brengt ook mij vaak vanzelf op andere gedachten en gevoelens.
Is het zo? die vraag kun je altijd stellen al is het maar aan jezelf.
Is het wel zo als in denk dat het is?
Een stukje zelfonderzoek hoort bij jezelf opvoeden. Het gesprek aangaan hoort bij elkaar opvoeden ook in een geloofsgemeenschap.
Is het wel zo?
Met deze paar woorden wordt alles in jezelf en om je heen zachter.
Hakuin streelt onze harde standpunten open met deze paar woorden.
Ik moet denken aan het openstrelen van oude woorden, ook vanuit de Bijbel.

Als we nu de woorden van Jezus naast het verhaal van Hakuin leggen,
dan zien we dat het hier om eenzelfde houding gaat.
Een symbolisch verhaal, gepolijst als een edelsteen- zo zendt Jezus de leerlingen twee aan twee uit met die zelfde boodschap van ontspanning.
Met de woorden van Hakuin anders verpakt.
Hun taak is- liefde brengen waar haat verdeeldheid zaait.
In de taal van die tijd: genees zieken, en wek doden op.
Dat wil zeggen breng de mensen die je ontmoet terug naar de zachtheid van het leven, terug naar de kwetsbaarheid van zichzelf.
Laat ze zien hoe je over je eigen schaduw heen stapt.
Kun jij jezelf relativeren?
Dat bedoelt Jezus als hij het heeft over het koninkrijk van God.
Je doet hiervoor geen examen, je verhaal hoeft niet te kloppen. Je doet gweoon mee met die groep mensen die onderweg is.
Hij zegt er bij- kijk waar je ruimte vindt:
let goed op of de mensen toe zijn aan jouw woord van liefde en vergeving.
Laat je vrede dan over dat huis komen, bij die mensen die je binnenlaten in hun leven. als dat huis er niet aan toe is, ga dan verder.
Zoals Hakuin het op kon brengen om te wachten, jarenlang.

Zo moet je zelf soms ook lang wachten tot er een opening komt.
Het kan zijn dat die niet komt in dit leven.
Lang geleden had ik een vriendje die uit het noorden kwam, het Hoge land in Groningen. Hij vertelde over een familieruzie die al generaties meeging.
De harde koppen kwamen maar niet bij elkaar. Ik kon mij daar toen weinig bij voorstellen in mijn onschuld, door mijn opvoeding en eigen achtergrond. Maar het is echt zo. Soms is er geen doorkomen aan.
Dan moet je wachten, er zit niets anders op.

Jezus zegt tegen zijn leerlingen: als dat huis het niet waard is laat dan die vrede naar je terugkeren. Als ze niet open willen gaan, je niet binnenlaten schud dan het stof van je voeten en ga verder. Jezus is ook heel nuchter.
Soms gaat het niet en kun je ook niet de vraag stellen: is dat zo?
Want dat veronderstelt toch contact, een gesprek zoals in het verhaal van Hakuin. Hij moet ook wachten zelfs als buurman van de kruidenier.
Zo dichtbij kan het zijn, zelf in je eigen huis- in je eigen gezin, met je eigen partner. Harde koppen die niet bij elkaar kunnen komen.
Wek mijn zachtheid weer, zo begint een bekend lied van Huub Oosterhuis.
De toerusting die Jezus aan zijn leerlingen geeft, ligt in het verlengde van de houding van de monnik Hakuin.
Beide verhalen verwijzen naar elkaar. Beide verhalen horen bij elkaar en willen ons een hart onder de riem steken dat het kan.
Jij kunt je open stellen voor die ene vraag: Is het zo? Is het wel zo?
En dan moet je wachten. Je kunt een gesprek niet forceren.
Je weet het niet. Het is in Gods hand- of en wanneer jouw vraag gaat werken. Het is gegeven in het mysterie dat – er op een gegeven moment een situatie wordt gemasseerd door die ene vraag, door jouw houding van vrede en ontvankelijkheid.
Is dat zo?
die paar woorden werken, door de verschillende lagen van ons leven.
In ons dagelijks leven, in ons innerlijk leven. tot de laatste grond, de bodem van onze ziel. Is het wel zoals ik denk dat het is? God en de zin van het bestaan…
Waar je deze vraag aan jezelf, aan het mysterie dat we God zijn gaan noemen, aan de mensen om je heen- met wie je optrekt, waar je deze vraag kunt stellen daar gaat er iets open dat naar vrede verlangt- je wordt een instrument van vrede. Jij-
Ik sluit af met een paar regels van Wende Snijders:

de wereld beweegt.

Wende Snijders & Metropole Orkest HD – De wereld beweegt – Leve de Beschaving 22-11-10

De wereld beweegt, ze duwt en ze trekt.
Ze zingt en ze zaait, ze deint en ze draait.
We draaien mee.
We graaien mee, we grijnzen en we gieren mee.
we gaan vooruit met volle kracht.
We draaien door uit alle macht
we tollen rond en klimmen op.
Maar wie vangt, wie bidt, wie sust en wie kust.
wie blust en wie draagt, wie helpt en wie wacht?

Jij- waar je de vraag wilt stellen: Is dat zo?

 

Zen Stories – Is That So?