Leren van de lelies

Delft, 7 juli 2019
Mtt. 6: 24- 35
Overdenking

Vrienden van ons eten ook gewoon weer AVG. Ik moest er even over nadenken.
Aardappelen, vlees en groente.
Net als vroeger, toen kwam eerst de Chinees en daarna de Pizza.
Nu kun je hier alles eten wat je maar wilt.
Zo is het ook met de markt van religie. Je kunt van alles zelf uitkiezen en je eigen menu samenstellen, zoals dat past bij jouw zoektocht.
En onze eigen traditie, onze AVG is zij echt voorbij?
De kerk, nu als sportschool of een fietsenstalling om maar wat te noemen.
is er geen gevoel voor de gebeden die nog in de muren hangen?
Is het dan echt voorbij allemaal? Nee, in tegendeel.
Er blijft een soort van oerverlangen naar geborgenheid, naar overgave.
Van de week had ik een gesprek met een jonge student.
Zijn eigen problemen had hij doorgewerkt.
Maar daaronder bleef het leeg, diep van binnen.
Ik zoek iets maar ik weet niet precies wat.
Geen taal van huis uit meegekregen, daarom kon hij er ook niet met zijn vrienden over praten.
Geen AVG om zich tegen af te zetten.
We spraken over het landschap van zijn ziel …
en raakten aan iets diep van binnen, er werd iets wakker…
Wat is er voorbij aan alle eigen bubbels met je mandje volgeladen in de super van geluk? Daar vragen jonge mensen naar.
Wat heb jij nodig? Wat past er bij jouw weg? …
Mensen vragen ook naar mijn weg, hoe was dat bij jou?
Mijn eigen verhaal was ooit ook veilig AVG Hervormd.
Toch verlangde ik naar meer.
De nieuwe gerechten deden mij goed.
Nee, er was geen internet, het was maar net hoe jouw pad liep en wie je tegenkwam.
Ik ontmoette, vrijmetselaars, sjamanen en  legde de tarot kaart.
Het ging allemaal bij mij horen.
De stilte van het klooster, de rituelen van de Rozenkruisers.
Ik was geboeid, door de overtuiging van anderen en leerde inzien hoe alle grote tradities zich in elkaar spiegelen en elkaar kunnen versterken.
Tegelijk is de AVG van thuis altijd met me meegereisd als een diep kompas.
Later werd dit toen flexibel geloven genoemd.
Maar hoe doe je dat dan?
Ik ontmoette iemand, nog niet zo lang geleden, zij vroeg om raad.
Haar religieuze bio puilde uit van de citaten van de grote meesters.
en meesteressen maar die gidsen net even anders, is mijn ervaring.
Meer van samen onder weg dan een georganiseerde reis,
waar je met de leraar mee mag gaan.
En natuurlijk vloeit mannelijk en vrouwelijk in elkaar over tot één geheel.

Overvloed en onbehagen, zo verschillend is onze zoektocht.
Blijf je verbonden met jouw AVG of heb je oude banden doorgesneden?
Heeft het je meer kwaad dan goed gedaan?
Hoe moet je dan verder?
Veel mensen vertellen mij over hun eigen reis.
en vragen mij ook: Is het dan geen genante luxe waar ik nu mee bezig ben?
Je eigen zielenheil, terwijl de wereld schreeuwt van pijn en nood?
Ik denk van niet.
Mensen zitten klem en verdwalen in het bos, op zoek naar hun juwelen.
Staan dan met lege handen aan de rand van datzelfde bos, weerloos en kwetsbaar alleen.

Flexibel geloven, hoe doe je dat dan?
Flexibel zin geven, zo zeiden wij tegen elkaar bij de voorbereiding, is dat niet breder dan geloven alleen?
En ik denk terug aan de 4e Hugo de Groot lezing kortgeleden in de Nieuwe kerk.
Ik leidde de workshop over zingeving.
De groep kende elkaar niet, we raakten in gesprek:
Ik geef mijn leven zin, ik maak mooie dingen voor anderen.
Ik ben mantelzorger, ik coach jonge mensen, ik sta achter de kassa bij de super- elke klant geef ik een glimlach mee.
Steeds liep er ook iemand anders mee in hun eigen verhaal.
Ik had daar niet om gevraagd bij de opening van ons gesprek.

Jezus vertelt over de lelies op het veld, hij is gids steeds op een verrassende manier, ook met het oog op morgen.
Denk niet dat het toen gemakkelijk was, de mensen werden onderdrukt en uitgebuit. Zeker de groep om Jezus heen.
Ook toen was er veel keus op de markt van religie en zingeving.
Wees niet bezorgd, kijk naar de vogels in de lucht en naar de lelies in het veld.
Aan het einde van dit zomerse beeld geeft Jezus de essentie mee:
maar zoek eerst het koninkrijk en de gerechtigheid.
Dat gaat over samen. Ik kreeg zelf mijn eigen lessen.

Aan het eind van mijn studie werd ik ziek. Het zou een paar jaar gaan duren, dat wist ik toen gelukkig nog niet.
Ik werd afhankelijk en kon een half jaar niet meer lopen. Geen lyme maar iets wat erop leek. Hoe warm was ieder om mij heen.
Ik keerde terug naar mijn AVG maar op een andere laag als een spiraal die mij steeds dieper inwijdde in het geheim van Christus.
Het evangelie werd steeds wijder en dieper, alles wat ik onderweg in mijn rugzak had verzameld paste erin.
En ja, ik kon ook toen de theoloog Schillebeeckx alleen maar gelijk geven:
God is veel te groot voor één religie.
Juist deze zachte woorden van Jezus, over de vogels in de lucht en de lelies op het veld, zijn nog steeds als balsem voor mijn ziel.
Voorbij alle scholen en meesters, bleef ik leerling van de Heilige Geest.

Zoek eerst het koninkrijk en zijn gerechtigheid en al het andere zal je
gegeven worden.
Je kunt niet zomaar je eigen paradijsje maken.
Het leven neemt je soms zelf bij de hand en ook dan kan alles goed komen,
zo schreef een van ons in haar nieuwe blog voor de website.
Je kunt niet zomaar je eigen paradijsje maken.
Het leven zelf vraagt om overgave en toewijding aan datgene wat op je pad komt.
Dan brengt de ander mij naar de zin van mijn leven.
Vertrouwen in het leven zelf, is de bodem van deze overgave.
Dat geeft een zekere zorgeloosheid tegelijk, dat bedoelt Jezus.
Geniet daarom van de zomer, de vogels en de lelies in het veld.

Ieder mens heeft een vermoeden dat er iets op hem wacht, een thuis.
De roep van een koekoek lokt ons naar huis, luidt een zen- uitdrukking.
Ik herken dat als ik ’s avonds laat de koekoek hoor over het weiland
aan de kromme Rijn.
De koekoek roept ons naar binnen, naar dat iets waar het echt om gaat.
Alleen maar een glimlach zoals die jonge vrouw achter de kassa bij de super
en bij ieder klant iets aardig, zij is een meesteres, al zal ze dat zelf niet zeggen.
zij geeft je iets mee en ik reken graag bij haar af.
Zo heeft elke dag zijn eigen gaven in kostbare momenten.
Maar je moet het wel zelf willen zien, dan ben je verbonden met die taal van de ziel. Ga je de diepten van het leven zelf ontdekken.
daar is maar weinig voor nodig. Vooral een open houding:
We worden pas bevrijd door het gaan van de weg niet door ons vast te grijpen aan de mantel van onze leraar.
Het is jouw weg, alleen voor jou, daarom hebben we dat verhaal van de zoektocht door het bos er vanmorgen naast gelegd.
Zoek je de  edelstenen, de meest sublieme citaten op internet, de leraar of meesteres buiten je, je komt uiteindelijk weer uit aan de rand van het bos uit,
zij het op een andere plek.

Zoek ook eens even niet maar laat het gaan.
Laat het even stil vallen om je heen en in jezelf.
Laat het leven zich even zelf leven…
Want wat heb je eraan als je de hele wereld wint, als je een boekenkast bij elkaar hebt gelezen zonder verbinding met je diepste kern,
de woonplaats van je ziel.
Zij heeft rust nodig- warmte en ruimte.
Dat zal haar goed doen, dan zul je vinden waar jij naar op zoek bent.
Dan zul je thuis komen, zoals dat bij jou past.
Dat kan opnieuw de AVG zijn van je jeugd maar nu anders, dieper en breder.
Voor mij  is dat Christus- kern van mijn leven.
Alles past er in, het bezoek aan de sjamaan en de steun van de stilte.
Het gesprek met de zusters in het klooster.
Het gesprek ook hier met elkaar.
In vertrouwen dat de Ene met ons meegaat als een schaduw aan mijn rechterhand.
Bron van liefde, bron van zijn.