Ons dagelijks brood

Delft 2 febr. 2019

Het Melkmeisje (ca. 1660) - Johannes Vermeer - Rijksmuseum Amsterdam

Het Melkmeisje (ca. 1660) – Johannes Vermeer – Rijksmuseum Amsterdam

Ons dagelijks brood

Overdenking
Het Onze Vader blijft een afdakje waaronder je kunt schuilen tegen zwaar weer.
Kort geleden nog toen ik op bezoek was.
We daalden af in het gesprek en kwamen bij onze kwetsbaarheid, vlak voor het slapen gaan.
Ik voel me dan alleen en verlaten, in het donker van de nacht.
Dan zijn er die oude woorden waar ik me aan vasthoudt en ik bidt stilletjes het Onze Vader. Het geeft me troost.
Ik vroeg of ze het fijn vond als we het samen hardop zouden bidden.
Ze knikte klein en onze handen raakten elkaar zachtjes.
De oude woorden zochten geduldig hun weg.
Daarna waren we even stil uit eerbied voor wat zich ongemerkt bij ons had gevoegd.
En het was goed zo.
De oude woorden van het Onze Vader gaan grenzen over van kerken en van landen. Als er iets is wat verbindt dan wel dit oeroude gebed.
Ook in de Bethelkerk de afgelopen maanden, toen het er op aankwam.
Ook in onze diensten eigenlijk niet weg te denken.
De volgorde en de tekst, liefst die van toen.
En dan daar in het midden:
Geef ons heden ons dagelijks brood.
Geef ons vandaag het brood dat we nodig hebben.
Geef ons te eten.
Voor al die mensen die op de vlucht zijn, lijden in de kou, is dit een noodkreet. Help mij, God doe iets. Ik kan niet meer op mijn benen staan.
Ouders, kinderen roepen in de nacht …
Geef ons vandaag het brood dat wij nodig hebben.
Maar meteen is daar de vraag: hoe dan?
God is geen tovertruc, niet zomaar brood uit de lucht.
Het is aan jou en aan mij.
Reik mij jouw brood aan.
Deel met mij van wat jij hebt. Niet wat je kunt missen maar geef me iets wat echt wat van jou is.
Dat raakt aan de keuzes die wij maken ook sociaal en politiek.
Er is in Den Haag een statement gemaakt maar tegen welke prijs?
Straks is er geen kinderpardon meer.
Hoe moeten we verder?
Is grenzen dichtgooien en muren bouwen echt de weg?
Soms lijkt het of we ons vastdraaien in een spiraal die naar beneden gaat.
Hoe krijgen we de beweging van de spiraal open naar boven?
Naar de vrije ruimte waar licht en leven is voor ieder van ons.

De oude woorden van het Onze Vader zijn meer dan een ritueel alleen.
Zij leven ons voor met het oog op morgen.
Daarom nog een keer- nu dichtbij.
Geef mij. Ik heb honger, ik sta op straat, ik ben uitgeput.
Zie je mij? Hoor je ons?
Ik moet jou om brood vragen want ik heb het zelf niet.
Vandaag. Niet straks, dan is het misschien te laat.

Het dagelijks brood, is het eerste wat wij nodig hebben.
En pas als je maag een beetje is gevuld dan kun je verder kijken.
Met een lege maag is het lastig mediteren.
Dan komt de vraag voor jou: wat is mijn dagelijks brood?

Die ene avond- toen we deze vraag deelden met elkaar
een paar weken geleden:
toen voelden we dat we voor elkaar  brood waren-
in dat ene gesprek was er even iets van meer, een diepe verbinding
die ons  wakker maakte-
Ja dit is het … dit is vandaag wat wij nodig hebben.
Wat is jouw dagelijks brood?
Misschien kom je er niet eens aan toe om deze vraag te stellen.
Toch gaat het over mij en over jou.

Wat heb jij nodig?
Een goed gesprek, dat er iemand echt naar mij luistert.
Dat ik een arm om mij heen voel, even maar.
Want niemand knuffelt mij.
Hoe eenzaam kun je zijn; we hebben er vaak geen idee van.
Wat heb jij nodig?
Wat is jouw dagelijks brood, als je genoeg te eten hebt?
Een warme plek, waar we gezellig samen kunnen eten.
In plaats van altijd maar alleen met je bord voor de TV wegkruipen.

Neem meer vrij, je hoeft niet maar door te jakkeren,
kopte mijn krant afgelopen week.
Maar waar moet ik dan naar toe als er thuis niemand op mij wacht?
Het gaat grote gebed gaat over ons.
wij met elkaar- willen zorgen voor elkaar.
zomaar bij elkaar komen voor inkeer en bezinning zoals vanavond.
Geef ons vandaag datgene wat we nodig hebben
Een veilige omgeving waar een ander aanschuift met zijn en haar
verhaal in dit broze bestaan.

Geef ons vandaag het brood dat wij nodig hebben.
Daar zit dus een heel programma in.
Die paar woorden zijn een gids voor jou en voor mij.
Voor ons als kwetsbare groep onderweg naar morgen.
Voor onze samenleving als geheel …

Straks staan we in een kring en we geven het brood voor
onderweg aan elkaar door. Je kijkt elkaar aan-
Je geeft nog voordat de ander jou iets heeft gevraagd.
Je geeft… en je zult ontvangen.
Je kijkt om je heen en vooruit.
Dan gaan je ogen open en zul je zien waar jij nodig bent.
Zo begint het nieuwe leven- wat Jezus ons heeft voorgedaan.
Met dit gebed wijst hij de weg, die hij zelf is gegaan in liefde.

De oude woorden van het grote gebed vernieuwen zichzelf steeds weer.
Gewoon omdat ons leven steeds verandert.
Stil en stevig staat zij daar als gids in de nacht, als je draait en woelt en
niet kunt slapen.
Het Onze Vader is de wachter van de nacht voor heel veel mensen.
Met vandaag- die ene bede precies in het midden:
Geef ons vandaag het brood dat wij nodig hebben.

Help mij, te zien waar ik brood kan zijn voor jou.
Leef in mij; wek in mij wie ik zal zijn.
Druk uw zegel op mijn hart en leef in mij.

We zullen het brood blijven breken tot er genoeg is voor iedereen.
Brood voor onderweg, als teken.
Christus in ons als nieuw begin met het oog op morgen.
Vanavond in dat ene gebaar-
ik geef het brood voor onderweg aan jou door.