Ontsteek een licht in mij – kerstavond 2019

Delft, 24 dec. 2019

Overdenking

Ontsteek een licht in mij! Doe het licht eens aan.
Vraagt die ander: kun je dat niet zelf?
En dan valt het stil. Als je ja zegt, sta je alleen.
Als ik nee zeg, voel ik me een sukkel.
Ja hoor, ik red me wel.
Maar van binnen voelt het leeg en alleen.
Weer zo vroeg op, alleen op mijn fiets door het donker naar mijn werk.
Ik red me wel, ook als het niet gaat.
Hoezo, ik red mij prima.
Fris en vol verwachting stap je in een nieuwe dag. Zoek je jouw uitdaging.
Ik red mij prima zo.
Fris en gezond- maar anderen ook depressief, somber, alleen.
Moet ik dit nu leuk vinden?
Ieder in een eigen verhaal, zo zitten we hier vanavond naast elkaar.
Kerstavond, – ieder in een eigen verhaal van winst en verlies.
Van dromen en van teleurstellingen. Een verhaal van blijdschap en van verdriet.
Even zijn we hier bij elkaar, in een enorm groot netwerk- van contacten,
familie, vrienden. Ver weg en heel dichtbij hier in de stad.
Een netwerk van social media, en van nieuws uit de hele wereld.
Een netwerk van jou en van mij en van ons samen, nu even deze avond.
Misschien ben je hier alleen naar toe gekomen.
Niks geen netwerk, geen verbinding- maar alleen.
Op zoek naar een spoor van licht, naar houvast voor onder weg.
Vanavond een time out in jouw verhaal.
Met onderweg- knopen, als rotondes in het verkeer van ons leven.
Een kruispunt: een aanwijzing, een leraar die je helpt op je weg.
Een coach als gids.
Zoek je elkaar op voor een goed gesprek, je ouders, je vrienden.
Je oma of een geliefde.
Hoe ga ik verder? En wat is mijn kompas?
Vanavond even een time out, kerstavond 2019.

Ontsteek een licht in mij, wil je. Doe iets want:
ik krijg dat niet alleen voor elkaar, ik voel het niet.
Ik zie wel alle goede wensen maar het werkt niet,
ten minste niet bij mij.
Van binnen, weet je. Blijft het zo stil.
Ontsteek een licht in mij! Nee, ik vraag je geen advies.
Ik vraag je om je echt in mij te verdiepen, loop niet langs me heen.
Denk niet dat je het snapt.
Van binnen is het leeg met alle drukte om me heen.
Ik hoor het in de verhalen die vooral jonge mensen aan me vertellen.
Ze zijn op zoek naar iets waarvan ze niet weten wat het is.
Een soort van verlangen naar iets groters dan hun eigen kleine ik alleen.
Een plan voor hun leven, maar dan los van succes- los van alles wat niet lukt.
Ik zoek iets waar mijn leven in past.
B.v dat ik iets kan betekenen voor anderen.
Hoe maak ik mijn leven zinvol, los van stress en alles wat moet.
Ontsteek een licht in mij!

Vanavond een oud verhaal, misschien heb je er wat aan.
Het is een eenvoudig verhaal: een ongehuwd stel is onderweg, dakloos-
als vreemdelingen in hun eigen land, bezet door de Romeinen.
Ze moeten zich laten registreren en daarom gaan naar Bethlehem.
Moe aangekomen zoeken ze onderdak voor de nacht maar de deur gaat
steeds voor hun neus dicht. We zitten vol!
je kunt nog wel daar achter slapen, in de stal bij de beesten.
Er is geen plaats in de herberg, vol gezelligheid en warmte.
Buiten is het koud.
Daar waar je het niet verwacht wordt het kind van licht geboren.
De herders, arme dronkaards- zijn de eerste die aankomen in de stal.
Pas veel later de wijzen, rijke geleerden uit het verre Oosten.
En zo is er een mooi kerstverhaal van gemaakt met een os en een ezel.

Een klein, kwetsbaar maar ijzersterk verhaal, van toen voor nu met het
oog op morgen. Groter en dieper, voorbij aan één geloof.
Voorbij aan synagoge, kerk en moskee.
Een oud en bewaard geheim voor ons leven, wie je ook bent.
Hoe jouw verhaal ook verder gaat.
Als je het niet meer verwacht, dan gebeurt het.
Op een onverwachts moment, komt iemand je helpen.
Die ene glimlach, heeft me over het dooie punt geholpen.
Die ene vraag op het goede moment. – dat kwam binnen:
Er wordt diep van binnen iets aangeraakt, je voelt je gezien.
De lucht klaart op. er is verbinding- er gaat iets stromen-
een soort van warmte van jou naar die ander.
Liefde, aandacht, meeleven.

Toch gaat dit oude geheim nog verder, voorbij aan vrienden en familie.
Als je het niet meer verwacht, als je op een dood punt zit in je leven,
dan is daar diep van binnen, iets wat je uitnodigt om binnen te gaan.
Het is een warme plek vol van licht.
Puur, als een frisse tuin in het vroege voorjaar.
Als een innerlijk geheim wacht dit licht ook op jou.
Je kunt steeds een stapje dichterbij dit oude geheim komen.
Vanavond een kompas.

Vanavond zijn we op een belangrijk knooppunt in ons wijde netwerk aangekomen, in dat ene oude verhaal.
Het kind van licht in doeken gewonden, zeg maar vodden.
Iets anders was er niet.
Niet in een paleis geboren, maar op een plek waar het niet kan, in een stal.
Armoede en onzekerheid. Geen toekomst.
Juist daar gebeurt het, een nieuw begin.

Het kind van licht; verwijst naar het kind van licht in jou en in mij.
In de beestenboel van jouw leven als je de weg niet weer weet.
Juist daar is een punt van licht als kompas, niet duur verpakt maar in
alle eenvoud verteld.
Een oeroud verhaal, als houvast in een wereld van teveel.
Teveel kunstlicht, teveel plastic, teveel mensen.
In een wereld van tekort: dakloos, vreemdeling,
kinderen- onderweg naar morgen, 50 miljoen.
Een wereld waar wij vanavond even samen in wonen op dit knooppunt van deze ene kerstavond, ingeweven in een netwerk dat verlangt naar één groot nieuw verhaal.

Vanavond een verhaal van hoop dat het anders is bedoeld dan wat wij er van maken. Een kompas voorbij aan de grote vergissing- van eerst ik, eerst mijn eigen land.
Een kompas voor een nieuwe morgen van samen met elkaar.

In een wereld waar veel mensen wel deugen.
De route begint vanavond bij dit knooppunt in ons grote netwerk:
een kind als vreemdeling geboren, geen papieren, geen status.
Alleen maar kwetsbaar.
Ontsteek een licht in mij: wijs me de weg naar deze nieuwe morgen.
Leer me kaartlezen, op de weg van de liefde die verbindt.
Ontsteek dat licht ook in mij.
Als je deze vraag wilt toelaten: maak je ruimte voor God die liefde is,
in jou en in mij onderweg naar morgen waar genoeg
is voor ieder van ons. Voor nu en altijd.