Rots en water

Delft, 5 oktober 2019
Thema- rots en water
Overdenking
Soms ben je een rots en soms ben je als water. En alles daar tussen in.
Ook voor ons een heilzame les als je het leven als een leerschool wilt zien.
Vandaar die kleine opdracht. Hoe is dat bij jou?
Heb je daar wel eens over nagedacht?
Misschien weet je het maar al te goed van jezelf.
Ik denk aan iemand die vanzelfsprekend haar hele leven een rots in de branding was voor haar familie maar wie zorgde er voor haar?
Je kunt niet alleen maar rots zijn; vroeg of laat raak je uitgeput of word je hard als steen.
Ik ken iemand alleen maar water, drijft met alles mee. Soepel en zacht.
Eraan gewend dat het wel goed zal komen maar ook dat er iemand is die je op gaat vangen als je struikelt, je moeder, familie, partner of vriendin.
Soms om jaloers op te zijn.
Zo groeien familiepatronen, hele familiesystemen worden generatie na generatie doorgegeven. Tot iemand de ketting doorbreekt en zich bewust wordt van al die vastgeroeste patronen.
Water en rots- om van te leren. We zijn meestal een mix van beiden.
Maar dat is het laatste niet…

Vanavond leggen een Bijbelverhaal naast onze eigen ervaringen.
Jezus is onderweg en logeert ergens in het buitenland, bij Tyrus.
Er komt een vrouw naar hem toe, zij komt uit Syrië.
Zij gaat naar binnen, nogal brutaal, zeker in die tijd.
En smeekt Jezus om haar dochter te genezen, last van demonen.
Een verzamelnaam voor geestelijke chaos, meer dan verward.
Misschien had zij last van stemmen, of was zij angstig.
We hoeven dit niet verder in te vullen.
Het antwoord van Jezus is nogal grof. Eerst de eigen kinderen van Israël,
het is niet goed hun brood af te pakken en het aan de honden te geven.
Eigen volk eerst, dat zegt hij.
Maar de vrouw, staat pal voor de gezondheid van haar kind.
Zij antwoordt: de honden eten onder de tafel toch ook de kruimels die de kinderen laten vallen.
De buitenlanders werden als honden aangeduid.
Gevat OK maar tevreden zijn met kruimels is nog niet echt delen.
Toch antwoordt Jezus: dat heb je goed gezegd.
Bij de voorbereiding herkenden we de beelden van rots en water in de korte scene van Jezus en de vrouw.
Als een rots komt de moeder voor haar zieke dochtertje op.
Als een rots reageert Jezus. Het enige verhaal in de wijde omtrek van het evangelie waar Jezus zo uit zijn slof schiet.
Hoe gewoon alledaags en herkenbaar is dit verhaal ook voor ons.

Hoe verdelen we het brood en de kruimels?
Hoe verdelen we het werk en de dure huizen in dit kleine landje aan de zee?
Brood en kruimels… Ga je mee of sta je op?
Sporen van een oud verhaal met het oog op morgen.
Brood en kruimels … rots en water.
Twee kostbare beelden schuiven in elkaar.
De houding van de moeder wordt in dit verhaal beloond.
Dat heb je goed gezegd. Je vertrouwen heeft je gered, lezen we in een andere versie van dit zelfde verhaal.
Doorgaan, volhouden, pal staan voor je gelijk.
Maar tegen welke prijs?
Hoe is de moeder van huis gegaan, onzeker of overtuigd?
We weten het niet.
Ze verdwijnt van het toneel zoals ze gekomen is …
Haar doel is bereikt door een stevig aanpak, kun je wel zeggen.
Past helemaal in deze tijd.
Jezus is eerst fel maar wordt zacht als water, door haar.
De vrouw op haar beurt voelt zich gezien en gekend.
De hele situatie wordt gemasseerd: van hard naar soepel.
Door haar inzicht en fijngevoeligheid, leert de vrouw Jezus te zien waar het
op aankomt. De rollen van leraar en leerling zijn even omgekeerd.
Dat maakt dit verhaal uniek in de Bijbel.

Dit kleine gesprek tussen Jezus en de Syrische vrouw maakt iets open.
Alsof er een soort van heilig spel wordt gespeeld, waarin een tipje van de sluier wordt opgetild- van dat meer, van dat andere achter en in de gewone dingen.
Daar gebeurt iets van wat we God zijn gaan noemen.
Dit kleine verhaal is als een spiegel voor ons eigen leven.
Rots en water, een spel van geven en ontvangen.
Wat heb ik nodig, wat heb jij nodig?
Rots en water
Hoe komt het dat iedereen steeds op mij gaat leunen?
Maar ook:
Laat ik misschien de ander teveel voor mij opknappen?
Rots en water in mijzelf.
Losgezongen van je kern, – rollen waarin jezelf niet weer woont?
we kunnen naar onszelf kijken, dat helpt voor jouw plek en taak in de wereld om je heen.
Rots en water zijn niet alleen sociale vaardigheden maar instrumenten waarmee je het spel van jou leven kunt leren spelen.
Stukje inzicht helpt, levenslessen uit de bijbel helpen ook.

De Syrische vrouw, misschien ten einde raad- is overtuigd.
Ook al is daar geen reden voor, zij een buitenlandse vrouw, hoezo?

Ze laat zich niet wegsturen, ze maakt net geen scene maar geeft Jezus wel een harde les.
Haar vertrouwen wordt beloond. Zij gelooft dat het goed komt.

In het leven is er een meer, een geheim, een vaste grond.
Een stip aan de horizon, een verte die wenkt.
Je kunt het wegpoetsen, gladstrijken, afdoen als onzin, of achterhaald.
Dat meer zet je op eigen benen: kom je kunt zelf gaan.
Toe maar, wees niet bang.
We zeggen wel: Gods wegen zijn ondoorgrondelijk.
Oude wijsheid, ik heb daar iets mee.
Dat geeft ook mij diep van binnen de houvast die ik nodig heb.
In onzekerheid. Als alles je door de vingers glipt.
Die momenten waarop je alleen maar mee kunt gaan met de stroom,
Als je denkt dat je kopje onder gaat.
Geen kompas om op koers te blijven.
Geen rots in de branding, geen baken in zee.
Alleen maar drijfzand waar je in wegzakt.
Dan is er diep van binnen dat stille geheim voorbij alle sociale vaardigheden.
Dat ene, dat zacht suizen, wat ons wenkt om thuis te komen.
Het wacht op jou ook al voel je het niet.
Water en rots- soms moet je sterk zijn en vasthouden aan je mening en overtuiging,  soms moet je meegaan en vertrouwen op de goede afloop.
Alleen zo word je zo deel van een geheel, van een klas op school,
van een team op je werk
en van een geloofsgemeenschap zoals hier vanavond bij elkaar.

Daarom is het kostbaar dat je vanavond bent gekomen voor die ander en voor jezelf, om samen te zingen
en om met elkaar even stil te staan bij dat geheim.
Bij de bron, zoekend en tastend naar houvast.
Rots en water, als bouwstenen voor een community, voor elke relatie, van vriendschap en van liefde.
Een groep met elkaar onderweg, een netwerk, flexibel met alle kleuren van
de regenboog. En jij alleen in jouw leven met alle hindernissen, met alle mooie dingen en met alle pijn.
Zo varen we mee in de broosheid van een wankel leven.
Bedreigd in ons bestaan maar met een besef van dat ene geheim,
diep in ons verankerd.
Bron van liefde, licht en leven
laat uw vreugde in ons zijn;
woord van hogerhand geven
trouw en teder tot het eind.
Niets kan liefde overwinnen
liefde heeft de eeuwigheid.