Vergeven

Delft 2 maart 2019
vergeven

Kun jij over je eigen schaduw stappen?
Het eerste antwoord is nee, want dat is verdraaid moeilijk.
Vergeven, hoe doe je dat?
Vergeef ons- God, wat we verkeerd hebben gedaan.
Kan ik al mijn missers zomaar parkeren, wegzetten?
Afkopen, misschien in een streng christelijke leer van vroeger.
Christus, toen eenmaal voor mijn zonder gestorven…
Hoe ga je om met vergeving als je dat niet kunt geloven?
Ik leg mijn pijn en tekortkoming in iets wat groter is dan mijzelf,
zei een van ons.  Dat is een mooi beeld.
Vergeef me, – is ook een vraag aan elkaar.
Vanuit een bodem waar je op mag staan, waar jouw leven in mag rusten.
Vergeven gaat over jou en over mij.

Vergeven begint bij onszelf.
Daar waar je aanvoelt dat je te ver bent gegaan. Als je dat niet aanvoelt moet je het horen van een ander.

Daarom hebben we elkaar nodig om ons eigen leven steeds weer zuiver te maken.
Urgent in onze tijd waar we gewend zijn om snel door te leven want er moet nog zoveel.
Sorry, lijkt vaak genoeg maar is dat zo?
Kwets je daarmee juist niet nog meer?
Vergeven gaat over jou en mij, maakt de relatie weer open waar deze was vastgelopen. Je zegt eigenlijk:
ik wil verder met jou.
Over de hele wereld verbindt dit ene gebed mensen met elkaar.
Het Onze Vader is een soort van netwerk, dat mensen verbindt.
Iedere keer als we deze oude woorden hardop zeggen, spreken we eigenlijk iets met elkaar af.
Ik wil mij inzetten, verbinden aan jou, aan dit program van Jezus.
Vergeef ons onze schulden zoals ook wij onze schuldenaars vergeven.

Kun jij over je eigen schaduw heenstappen, nee niet vanzelf.
Vergeven- vraagt tijd en aandacht.
Soms heel veel tijd. Soms kom je er in dit leven niet uit.
Vergeven is heel persoonlijk.
Vergeven heeft met je lijf te maken en vooral met je ziel.
Ik moet denken aan een paar woorden van de jonge Koreaanse zen monnik Haemin Sunim.
In zijn bestseller Dingen die alleen ziet als je er de tijd voorneemt, heeft Sunim het over: de reis naar vergeving en die begint bij jou.
Vergeef diegene die je een hak heeft gezet, die kwaad over je heeft gesproken.
Vergeef hen voor jezelf.
Het is jouw reis naar vergeving.
Vergeef daarom niet te snel. Want daar blijven je emoties dan?
Je boosheid, je rancune, je verdriet. Wat doe je ermee?

Kun je vergeven als je de ander niet kunt bereiken, als er geen berouw is?
Ja, als je jouw reis naar vergeving serieus neemt dan kan dat.
Als je gaat, kom je misschien wel oude pijn tegen die voor je eigen moeder was bedoeld, maar die je nu naar een ander stuurt. Dat kan.
Vergeef niet te gauw als je wilt groeien, als je wilt ontwaken in het licht van de Ene.
Je moet ook kunnen wachten, soms heel lang.
Als je ongeduldig bent kan het knap lastig worden.
Maar je kunt het leven niet zo plooien, dat alles voor jou goed uitkomt.
Op de reis naar vergeving kom je veel meer tegen, woede- onbegrip, frustratie, verdriet. Allemaal dingen die je hart dicht knijpen.
Misschien wil je wel niet verder…
Je kunt dan jouw reis stopzetten, als het te veel pijn doet.
of als je overtuigd blijft van je eigen gelijk.

Daarom gaat het vanavond over loslaten en vasthouden, vastklampen.
Maak  de koorden van fouten los die ons vastbinden aan het verleden-
hoe moeilijk kan dat soms zijn.
Besef je wel dat je vastzit aan je eigen verleden, en als je dat ervaart,
wat moet je er dan mee?
Dat is lang niet altijd gemakkelijk.
Nu kun je tegenwerpen  dat het goede nieuws uit de bijbel toch geen therapie is.
Moet ik dan aan zelfonderzoek gaan doen om het goede nieuws te kunnen ontvangen? Er is toch ook nog zoiets als genade?
Kom op, waar zijn we helemaal mee bezig zeg!
Ja, dat kun je vinden.
Toch is ook Jezus zelf kritisch.
Alles wat hij zegt en doet roept vragen op en wijst naar ons diepste zelf.
Zijn hele leven in die paar jaar, is een reis van zuiverheid, en steeds zijn er botsingen met de starheid van die tijd, met de stugge sorry cultuur,
die ook toen- de eigen innerlijkheid niet serieus heeft genomen.
Toen werden er dogma’s tussen God en de mens ingezet.
voor het geval dat het je zelf niet lukt, het maakt ons afhankelijk van
iemand buiten ons, een heilige, een priester.
Terwijl de liefde van de Ene diep in ons hart woont.
Daar naar verlangen, dat is de reis van vergeving willen gaan.
je mag gaan in het weten dat je er al bent.

Aankomen bij die bron zet alles in een grotere ruimte dan ons eigen
kleine ik alleen.
Die innerlijke reis serieus nemen, dat vraagt Jezus van ons.
Hij geeft geen goedkope genade, buiten ons om.
Zou hijzelf gezegd hebben: eens en voor altijd? Ik geloof van niet.
Het gaat om jou houding, hoe jij in het leven wilt staan en vergeven hoort daarbij.
Maar vergeef niet te gauw.
Je hebt de tijd nodig- om de ander weer nieuw te kunnen gaan zien en
de ander heeft ook tijd voor jou nodig.
Je moet bij deze reis jezelf onder ogen komen, zat ik er naast?
Heb ik die ander pijn gedaan zonder dat ik het in de gaten had?
Was ik wel zorgvuldig genoeg?
Geen therapie maar wel een stukje zelf onderzoek.
Vergeven is een reis die je kunt maken, alleen en met elkaar.

Er komt dus pas ruimte voor vergeving als je de moed hebt je eigen gevoelens aan te kijken.
Als je met compassie naar je eigen emoties kunt kijken zal je hart langzaam smelten.
Alleen zo wordt het innerlijk landschap van je emoties zichtbaar.
Alles van binnen wordt weer zacht. Soms heb je daarbij hulp nodig.
Gewoon om te delen waar je bent op jouw reis.

Je hoeft hiervoor niet in God te geloven maar je kunt wel ruimte maken voor God in jouw leven.
Door open te gaan, als een bloem die verlangt naar de zon.
Vergeven is op reis gaan, dat kan elk moment van de dag.
Alles wat koud was wordt dan weer warm,
Alles wat hard was wordt dan weer zacht.
Als dat zo mag zijn, gebeurt er iets van God.
Dan bloeit er iets van die grote liefde in ons.
Ik moet denken aan die paar woorden van Lao Tse,
de mystieke leraar uit het oude China.
Mensen worden zacht en soepel geboren
dood, zijn ze verstijfd en hard.
Planten worden teer en buigzaam geboren;
dood, zijn ze koud en verdord.
Daarom, wie strak is en onbuigzaam
is een volgeling van de dood.
Wie zacht is en meegaand
is een volgeling van het leven.
Wie verkrampt is en verhardt, zal worden gebroken
wie zacht is en soepel, zal zegevieren.