De Brabantse mystica Hadewijch leefde in de dertiende, veertiende eeuw, wanneer precies is onduidelijk. Ze was in vele opzichten een uitzonderlijke vrouw. Haar teksten behoren tot de oudst bekende Nederlandstalige geschriften. Ze komt erin naar voren als een geleerde, welbespraakte vrouw, een stiliste ook, die in een eigen stijl en toon de minne bezingt. Ze toont zich in dat opzicht onverschrokken: haar toon is persoonlijk en ze wijkt zeer stellig af van de gangbare theologische normen. Dat was ronduit gevaarlijk: menig begijn of begarde, de groepering waarmee Hadewijch waarschijnlijk geassocieerd was, verloor erom het leven. Om die reden weten we over haar biografie nagenoeg niets. Dat feit wijst er, in combinatie met haar geleerdheid, op dat ze uit een gegoede familie kwam. Zij zetten zich in om Hadewijchs anonimiteit te bewaren, voor haar veiligheid en de mensen om zich heen. Hadewijch bezong zogezegd de minne, de liefde, wat geen mentale realiteit was, maar wat haar hele persoon lichamelijk en geestelijk bewoog. In dat licht bezien wij Hadewijch, in haar geweldige bewogenheid, onder het werkwoord huil, waarbij wij haar tranen duiden als tranen van liefde.

Woensdag 4 maart

Aanvang 15:00 uur in de Tuinzaal in Motiv